از دوزخ اگر گیا برآید

چون سبزهٔ بخت ما برآید

خونابهٔ حسرتی دریغا

تا دیده‌ام از عزا برآید

برسینه دریچه‌ها گشودم

تا ناله بمدعا برآید

دانای زبان عشق شهریست

هر چند ز روستا برآید

غافل بسرم بتاز توسن

تا روح برهنه پا برآید

«طالب» چو غزل سراید از خلق

آوازهٔ مرحبا برآید