از دوزخ اگر گیا برآید
چون سبزهٔ بخت ما برآید
خونابهٔ حسرتی دریغا
تا دیده‌ام از عزا برآید
برسینه دریچه‌ها گشودم
تا ناله بمدعا برآید
دانای زبان عشق شهریست
هر چند ز روستا برآید
غافل بسرم بتاز توسن
تا روح برهنه پا برآید
«طالب» چو غزل سراید از خلق
آوازهٔ مرحبا برآید