دو چشم در ره ساقی نشسته‌ایم نشسته

دماغ نیم رسیده خمار نیم شکسته

دلم شکفتگی از غنچهٔ که یافت، کامشب

تمام چاشنی خنده‌ام چو زخم نبسته

قدم بفرق صبا میزدم ز ضعف محبت

کنون رهی بعصا میروم چو نالهٔ خسته

خوش آنکه توسن توفیق گرم کرده بمیدان

دو دسته تیغ زنم در وفای دوست دو دسته

بقید آب و گل آن طایر لطیف مزاجم

که انتخاب چمن میکنم ز دام نجسته

بها، رسیده بمعراج مومیائی می را

در این دو روز ندانم که توبهٔ که شکسته

کمی چو شهرت «طالب» بشهر و کوی فروشی

بخاک ریشه دواندی دلا نشسته نشسته