براه عشق تو شبدیز عقل پی کردیم

کریوهای غمت را بسینه طی کردیم

زشور و نغمه عجب‌گر هزار بلبل مست

کند بفصل بهار آ نچه ما بدی کردیم

بتازه فکر غذائی کن ای سپهر که ما

زدیم ساغر وغمهای خورده قی کردیم

اثر ز باده نهشتیم در صراحی و جام

بگل صبا نکند آ نچه ما بمی کردیم

مخور بتوبهٔ ناکرده خون ما «طالب»

کجا به پیش که حاشا چه توبه‌کی کردیم