براه عشق تو شبدیز عقل پی کردیم
کریوهای غمت را بسینه طی کردیم
زشور و نغمه عجب‌گر هزار بلبل مست
کند بفصل بهار آ نچه ما بدی کردیم
بتازه فکر غذائی کن ای سپهر که ما
زدیم ساغر وغمهای خورده قی کردیم
اثر ز باده نهشتیم در صراحی و جام
بگل صبا نکند آ نچه ما بمی کردیم
مخور بتوبهٔ ناکرده خون ما «طالب»
کجا به پیش که حاشا چه توبه‌کی کردیم