ناله عالمگیر شد آخر زمانی تن زنم

لحظه‌ئی مهر خموشی برلب شیون زنم

گرکنم وصف‌گلستان طعن بی‌دردی مزن

سوختم‌دل تازبان،تاکی‌دم ازگلخن زنم

شعله نمناک آید از پیراهن اخگر برون

گربااین تردامنی برآتشی دامن زنم

ذوق آسیب محبت بین که درمیدان عشق

غمزه‌چون‌پیکان‌گشایدخاک‌برجوشن زنم

برفهیمان‌رخش تازم‌چندچون‌عاجزکشان

نیش دانائی برآرم بررگ کودن زنم

ذوق‌دردی‌هست‌هم‌نی‌محض‌راحت‌دشمنی‌است

اینکه من‌سوسن‌گدازم‌تکیه‌برسوزن زنم

«طالب» از بس مغز عقلم درد آشوب جنون

هرزمان صدچاک برهرتار پیراهن زنم