گنجور

مولوی » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۲۶

 

بیار باده که دیر است در خمار تواماگر چه دلق کشانم نه یار غار توام
بیار رطل و سبو کارم از قدح بگذشتغلام همت و داد بزرگوار توام
در این زمان که خمارم مطیع من می باشچو مست گشتم از آن پس به اختیار توام
بیار جام اناالحق شراب منصوریدر این زمان که چو منصور زیر دار توام
به […]


متن کامل شعر را ببینید ...

مولوی