ز اوّل جمله اشیاهست پیدا

که هر یک درچه خواهد بود پیدا

ترا از نور او وصل است پیدا

حقیقت رفته فرع و اصل پیدا

بد کند نیکی نکو پیدا

که به ضد است چیزها پیدا

به رنگ خامه تا شق کرده‌ام در استخوان پیدا

سرا پا در سخن پیچم چو گردد همزبان پیدا

ز بس دارم نهان دود دل و داغش پس از مردن

چو کاوی مشت خاکم را شود هفت آسمان پیدا

ز نقل بوسه‌ی او در دهان خلق افتادم

[...]

جهانا می‌جهانی رخش کین تا کی در این بِیْدا

عجب بیدادها بینم در این بِیْدا ز تو پیدا