دل سِرّ‌‌ِ حیات اگر کَماهی دانست

در مرگ هم اسرار الهی دانست

امروز که با خودی، ندانستی هیچ

فردا که ز خود رَوی چه خواهی دانست؟

آن که بر لوح رخت خط الهی دانست

بنده عشق الهی شد و شاهی دانست

آن که می گفت که روی تو به مه می ماند

چون نظر کرد به روی تو کماهی دانست

زلف و رخسار تواش کی رود از پیش نظر

[...]

یار احوال دل خسته کماهی دانست

ما نگفتیم به تعلیم الهی دانست

زلف یار ای دل سودازده از دست مده

قدر این عمر نمی‌دانی و خواهی دانست

دل ما گشت گرفتار به آن عارض و زلف

[...]