گردنی کاو به تیغ جنگ کند

بر گلو راه لقمه تنگ کند

مجذوب اگر با تو کسی جنگ کند

آن کن که خجالتش به صد رنگ کند

با لطف به ناکسان بیامیز که آب

از نرمی خویش رخنه در سنگ کند

سر بی مغز ساز جنگ کند

عاقل اندر غزا درنگ کند

بود قصدش که شب درنگ کند

وندر آن قهوه‌خانه لنگ کند