دفع شب ضلالت و بیداد را جهان

یک شمع چون ضمیر تو در نه لگن نداشت

در هیچ گوشه هیچ جگر گوشه عدوت

در عهد تو برون ز مشیمه کفن نداشت

یزدان دلی خزانه لطف و کرم نکرد

[...]

گلخن‌نشین هجر تو میل چمن نداشت

با آنکه شمع بود سر انجمن نداشت

پیچیده بی‌تو دیده عنان نگه ز باغ

بیچاره تاب دیدن سرو سمن نداشت

عریان بحشر رفت شهید غمت بلی

[...]

حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشت

شمع با آن منزلت هرگز دو پیراهن نداشت

چشم ما را حسرت پرواز در دل شد گره

بس که امید پر کاهی ازین خرمن نداشت

هر قدر پایم به سنگ آمد درین ظلمت سرا

[...]

تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشت

رعشه باد خزان، دستی بر این گلشن نداشت

خار صحرا زیر پایش بستر سنجاب بود

در بساط خویش تا مجنون ما سوزن نداشت

در غریبی از لباس سلطنت شد کامیاب

[...]

درهمی در دست و در دامن نداشت

ساز و برگ خانه برگشتن نداشت