بیاویخت از شاخ زرین سپر

بجایی کزو دور بودی گذر

به بازار شو بهره‌ای گوشت خر

دگر نان و بی‌راه جایی گذر

به شیروی بنمود زان سان گهر

بریده یکی شاخ زرین کمر

فروهشته از شاخ زرین سپر

یکی بنده در پیش او با کمر

یکی آنک ناباک خون پدر

نریزد ز تن پاک زاده پسر

ز گفتار بدگوی ما را پدر

برآشفت و شد کار زیر و زبر

چو خون پدر بود و درد جگر

نکردیم سستی به خون پدر

بجستیم خشنودی دادگر

ز بخشش ندیدم به کوشش گذر

همه بوم شد نزد ما کارگر

ز دریا کشیدند چندان گهر

شود بی‌درم شاه بیدادگر

تهی دست را نیست هوش و هنر

کنم آفرین بر جهان سر به سر

که او را ندیدم مگر بر گذر

برفتند گریان ز پیشش به در

پر از درد جان و پراندوه سر

به گفتار زشت و به خون پدر

جوان را همی‌سوختندی جگر

که غمگین نباشد به درد پدر

نخوانمش جز بد تن و بد گهر

کجات آن همه مردی و زور و فر

جهان را همی‌داشتی زیر پر

کجا آن غلامان زرین کمر

کجا آن همه رای وآیین وفر

کجا آن همه لشکر و بوم و بر

کجا آن سرافرازی و تخت زر

چنین گفت کانکس که خون پدر

بریزد مباداش بالا وبر

بدارم تو را هم بسان پدر

وزان نیز نامی‌تر و خوب‌تر

نهانی بدو گفت مهتر پسر

که اکنون به گیتی توی تاجور