یک امشب ده بدست خود شرابم

کز آبادی حسنت بس خرابم

که می‌گفتم مده چندین شرابم

که خواهی ساختن مست و خرابم

بیا ساقی به ساغر کن شرابم

بکلی ساز بی‌خویش و خرابم

عیار گریه گرفتم، نمود بحر سرابم

شکستهٔ آبلهٔ دل، گذاره شد ز سرآبم

پس از وفات بدل مانده زان لبم شکرآبی

امید هست که گویند با همان شکرآبم

جدا ز خنجر هندی زبان آن‌مژه «طالب»

[...]