با دل گفتم اگر بود جای سخن

با دوست غمم بگو در اثنای سخن

دل گفت به گاه وصل با یار مرا

نبود ز نظاره هیچ پروای سخن

بر قد او بری قبای سخن

کی بداند خسی بهای سخن

گر بُدی گوهری ورای سخن

آن فرود آمدی به جای سخن

گر بدی گوهری ورای سخن

آن فرود آمدی به جای سخن

چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن

سر نمی پیچد به زخم تیغ از پای سخن

از سخن ارض و سما تشریف هستی یافته است

هیچ دست از آفرینش نیست بالای سخن

می شود خلخال ساق عرش از هر حلقه ای

[...]

تا ز سرو قامتش دل شد مهیای سخن

ریختم رنگ قیامت را ز بالای سخن

بس که باشد هر سر مویم پذیرای سخن

سبزه ی خاکم کشد چون خامه طغرای سخن

خامه در فیض سخن آزاد می گردد ز بند

[...]

رو نما سازد ز جان حسن دلارای سخن

تا نباشد جان که می گردد مهیای سخن

تار می بندد رگم بر ساز غوغای سخن

در کفم چون خامه باشد نبض انشای سخن

جلوه در آیینه اش دارد پریزاد خیال

[...]

دری به از در یکتای با صفای سخن

خرد نیافت بگنجینهٔ خدای سخن

سخن بهای دو عالم توان شود‌ام ا

دو کون می‌نتواند شود بهای سخن

کند ز فیض نظر خاک تیره زر آنکو

[...]