خدا خوانده بخویشت جاودانه

تو گشته از پی شیطان روانه

و یا از زخم چوب و تازیانه

ز هر یک خون کنی جوئی روانه

مگر پرسید آن شیخ زمانه

که کیست این مرد، گفتند ای یگانه

اگر تیغ زبانش چون زبانه

شود چون رمحِ خطّی راست خانه

چو گفت این حرف آن مرد یگانه

فرستادش همی سوی خزانه

غمم آنست کز جَور زمانه

ندارم هیچ فرزند یگانه

چو بشنود این سخن مرد یگانه

ز چشمش گشت سَیل خون روانه

بفرمود آنگه آن مرد یگانه

که تا آن حقّه آرند ازخزانه

غلامی بود حارث را یگانه

که او بودی نگهدار خزانه

ز سیبش بر بِهی کردم روانه

ازین شکل صنوبر نار دانه

ترا آن بس نباشد در زمانه

که تو این کار را باشی بهانه؟

نهادش پس نهان شد در میانه

کسش نشناخت از اهل زمانه

ز چشمش گشت سیل خون روانه

بسی پیغام دادش عاشقانه

ازین آتش چنان کردم زمانه

که دوزخ خواست از من صد زبانه

نبودش صبر بی یار یگانه

بدو پیوست و کوته شد فسانه

اگر این رنگ یابی ای یگانه

نباید هیچ چیزت جاودانه

چو تو دائم تو باشی بی بهانه

همه چیزی توداری جاودانه

دوئی برخاست اکنون از میانه

همه لیلیست، مجنون بر کرانه

که هست این نامه از شاه یگانه

به سوی پادشاه جاودانه

ز هر چشمش چو سیلی خون روانه

دلی پر تف زبانی چون زبانه