من گفت نیارم که تو ماهی صنما

روشن به تو گشت ماه و ماهی صنما

من شاهِ جهان مرا تو شاهی صنما

فرمانت‌ْ روا بهر چه خواهی صنما

از مشک نگر که لاله بنگاه گرفت

زو طبع، غمی دراز و کوتاه گرفت

بر ماه به شست زلفکان راه گرفت

گیرند به شست ماهی او ماه گرفت

شنگرف چکانیده تو را بر شکر است

مشکین زلفت شکسته گِردِ قمر است

حورات مگر مادر و غلمان پدر است

کاین صورت تو ز آدمی خوب‌تر است

بشکفته گلی‌ست بر رخِ فرخِ دوست

نی نی گل نیست، آن رخِ فرخِ اوست

همچون گل سرخ پوستِ آن برگ نکوست

هرگز دیدی که سرخ گل دارد پوست؟!

ابروت به زه کرده کمان آمد راست

مژگانت چو تیر بر کمان آمد راست

ما را ز تو دلبری گمان آمد راست

ای دوست، تو را پیشه همان آمد راست

چون می‌گذرد کار، چه آسان و چه سخت

وین یک دم عاریت چه ادبار و چه بخت

چون جای دگر نهاد می‌باید رخت

نزدیک خردمند چه تابوت و چه تخت

آفاق به پای آه ما فرسنگی‌ست

وز آتش ما سپهر دودآهنگی‌ست

در پای امید ماست هر جا خاری‌ست

بر شیشهٔ عمر ماست هرجا سنگی‌ست

گفتم: صنما دلم تو‌ را جویان‌ است

گفتا که لبم درد تو‌ را درمان‌ است

گفتم که همیشه از مَنَت هجران است

گفتا که پری ز آدمی پنهان است

گل بر رخ توست و چشم من غرقه به آب

من تافته و زلف تو پیچیده به تاب

زلف تو بر آتش است و من گشته کباب

بی‌خواب من و نرگس تو مایهٔ خواب

کی عیب سر زلف بت از کاستن است؟

چه جای به غم نشستن و خاستن است؟

روز طرب و نشاط و می خواستن است

کآراستنِ سرو ز پیراستن است

آن زلف که او به بوی مرزَنگوش است

گه بر جَبَه است و گه به زیر گوش است

زین باز عجب‌تر آن لب خاموش است

زو شهر و جهان به بانگِ نوشانوش است

معشوقهٔ خانگی به کاری ناید

کاو دل ببَرَد رخ به کسی ننماید

معشوقه خراباتی و مطرب باید

تا نیم‌شبان آید و کوبان آید

جام از لب تو گونۀ مرجان گیرد

وز جعد تو باد بوی ریحان گیرد

نقاش چو نقش تو نیاراید به

دیدار تو باز دل گروگان گیرد

زلف تو کمندی‌ست همه حلقه و بند

خالی نبُوَد ز حلقه و بند کمند

آن چاه بر آن سیم زنخدانت که کَند؟

ور خود کندی مرا بدو در که فکند؟!

تا نسْرایی سخن، دهانت نبُوَد

تا نگْشایی کمر، میانت نبُوَد

تا از کمر و سخن نشانت نبُوَد

سوگند خورم که این و آنت نبُوَد

آن لب نمزم گرچه مرا آن سازد

زیرا که شکر چون بمزی بگدازد

چشمم ز غمانش زرگری آغازد

تا بگدازد عقیق و بر زر یازد

گفتم: چشمم ز بس کز او خون آید

از لاله به رنگ و سرخی افزون آید

گفت: آن‌همه خون نبد که بیرون آمد

کز رنگ رخم اشک تو گلگون آید

از بوسه تو مرده با روان تانی کرد

وز چهره دل پیر جوان تانی کرد

رخ گاه گل و گه ارغوان تانی کرد

وز غمزه فریب جاودان تانی کرد

ای ماه سخنگوی من ای حورنژاد

از حسن بزرگ، کودکِ خُرد نزاد

در سِحر به دلبری شده‌ستی استاد

این ساحری از که داری ای دلبر یاد؟!

حورات نخوانم که تو را عار بُوَد

حورا برِ تو نگارِ دیوار بُوَد

آن را که چنین لطیف دیدار بُوَد

حقا که بر او عشق سزاوار بُوَد