آفاق به پای آه ما فرسنگیست
وز آتش ما سپهر دودآهنگیست
در پای امید ماست هر جا خاریست
بر شیشهٔ عمر ماست هرجا سنگیست
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به عمق درد و رنج خود اشاره میکند. او میگوید که فاصله آفاق به پای آه او بسیار زیاد است و آتش درونش باعث ایجاد حالتی دودی در آسمان شده است. هر جا که امیدی وجود دارد، ناخوشی و ناراحتی نیز آنجا به چشم میخورد، و در نهایت، هر جا که سنگی باشد، نشانهای از سختیها و مشکلات زندگی است که بر عمر او تاثیر گذاشته است.
هوش مصنوعی: آسمانها و دنیاها به عمق صدای آه ما فاصله دارند و آتش وجود ما موجب شده که آسمانها به شکل دودی زمزمه کنند.
هوش مصنوعی: هر جا که امید داریم، در زیر پایمان خاری وجود دارد و هر جا که سنگی هست، نشانهای از سختیهای زندگیمان است.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شاها ز غمت زمانه چون دلتنگیست
پیروزۀ چرخ هر زمان از رنگیست
دی از سر تو بر آسمان یک گز بود
و امروز ز سر تا بتنت فرسنگیست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.