بفرمودش درآوردن به درگاه

ز دل‌گرمی به جوش آمد دل شاه

مبادا هیچ‌کس را چشم بر راه

کز او رخ زرد گردد، عمر کوتاه

گرامی کردش از تمکین خود شاه

نشاند او را و خالی کرد خرگاه

اگر چه فتنهٔ عالم شد آن ماه

چو عالم فتنه شد بر صورت شاه

حدیث چشمه و سر شستن ماه

درستی داد قولش را بر شاه

پس آن‌گه بوسه زد بر مسند شاه

که مسند‌بوس بادت زهره و ماه

اگر قاصد فرستد سوی او شاه

مرا باید ز قاصد کردن آگاه

لباسی پوش چون خورشید و چون ماه

که باشد تا تو باشی با تو همراه

همان بهتر که شب تا شب درین چاه

به قرصی جو گشایم روزه چون ماه

به تدبیری چنین آن شیر کین‌خواه

رعیت را برون آورد بر شاه

به صد نیرنگ و دستان راه و بی‌راه

به آذربایگان آورد بنگاه

بدین نزدیکی از بخشیده شاه

وثاقی هست ما را بر گذرگاه

همه برقع فرو هشتند بر ماه

روان گشتند سوی خدمت شاه

ز چوگان گشته بی‌دستان همه راه

زمین ز‌آن بید صندل سوده بر ماه

گَهی خورشید بردی گوی و گَه ماه

گَهی شیرین گرو دادی و گَه شاه

سرین و چشم آهو دید ناگاه

که پیدا شد به صید افکندن شاه

شهنشه گفت کاِی بر نیکوان شاه

جمالت چشمِ دولت را نظر‌گاه

کنیزان و غلامان گرد خرگاه

ثریاوار گرد خرمن ماه

به دست‌آویز شیر افکندن شاه

مجال دست‌بوسی یافت آن ماه

ز شرم آن کبودی‌هاش بر ماه

که مه را خود کبود آمد گذرگاه