قصاب چنانکه عادت اوست مرا

بفکند و بکشت و گفت کاین خوست مرا

سر باز به عذر می‌نهد در پایم

دم می‌دمدم تا بکند پوست مرا

دی گفتمش آن خوش پسر درزی را

کز بهر خدا خوش ببُرا، درزی را

گفتا که قبای وصل ما می‌نخری

گفتم که به جان همی خرم درزی را

ای ترک پسر به حرمتت ننگریا

ما را به کنار خویش در ننگریا

بر بنده اگر کار چنین ننگریا

ای دیده تو زار زار بر ننگریا

حمامی را بگو گرت هست صواب

امشب تو بخسب و تون گرمابه متاب

تا من بسحرگهان بیایم بشتاب

از دل کنمش آتش وز دیده پر آب

با خلق به داوری بود قاضی چرخ

وز علم و عمل بری بود قاضی چرخ

بر مشته اگر می‌برید نیست عجب

ز آنروی که مشتری بود قاضی چرخ

گفتی که مرا بیتو بسی غمخواره است

بی رشوت و پاره از توأم صد چاره است

گر رشوه طلب کنی مرا . . . رشوه است

ور پاره طلب کنی مرا . . . پاره است

چون نیست ز هرچه هست جز باد به دست

چون هست ز هرچه نیست نقصان و شکست

پندار که هرچه هست در عالم نیست

وانگار که هر چه نیست در عالم هست

جانا دل مسکین من این کی پنداشت

کز وصل توام امید بر باید داشت

آسوده بدم با تو فلک نپسندید

خوش بود مرا با تو زمانه نگذاشت

خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشت

بر گل رقمی بنفشه بیگاه نبشت

خورشید به بندگیش می‌داد خطی

کاغذ مگرش نبود و بر ماه نبشت

در طاس فلک نقش قضا و قدر است

مشکل گرهیست، خلق ازین بیخبر است

پندار مدار کین گره بگشائی

دانستن این گره به قدر بشر است

در طاس فلک جرعه شادی و غم است

گه محنت و دولتست و گه بیش و کم است

آسوده دلی بود که هر جرعه چرخ

نوشید و ننالید اگر جمله دم است

در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست

آنرا نه بدایت نه نهایت پیداست

کس می‌نزند در این جهان یک دم راست

کین آمدن از کجا و رفتن به کجاست

در عالم عشق تا دلم سلطان گشت

آزاد ز کفر و فارغ از ایمان گشت

اندر ره خود مشکل خود خود دیدم

از خود چو برون شدیم راه آسان گشت

دریای سرشک دیده پر نم ماست

و آن بار که کوه بر نتابد غم ماست

در حسرت همدمی بشد عمر عزیز

ما در غم همدمیم و غم همدم ماست

چون ابر به نوروز رخ سبزه بشست

با باده لعل کن سر عهد درست

کین سبزه که امروز تماشاگه توست

فردا همه از خاک تو برخواهد رست

هنگام صبوح، گر بت حور سرشت

پر می قدحی به من دهد بر لب کشت

هر چند که از من این سخن باشد زشت

سگ به ز من ار هیچ کنم یاد بهشت

چون با دل تو نیست وفا در یک پوست

در چشم تو یکرنگ بود دشمن و دوست

بس بس که شکایت تو ناکرده بهست

رو رو که حکایت تو ناگفته نکوست

در عالم جان خطبه به نام خط اوست

صبح دل عشاق ز شام خط اوست

تشبیه خطش به مشک می کردم، عقل

گفتا، غلطی، مشک غلام خط اوست

تا شاه رخت ملک بهاری بگرفت

هر یک ز میانه پیشکاری بگرفت

شد غمزه وزیر و ابرویت حاجب خاص

لعلت ز میانه آبداری بگرفت

این خوش پسران که اصلشان از چکل است

سبحان الله سرشتشان از چه گل است

شیرین سخن و شکر لب و سیم برند

یارب که چنین آب حیات از چکل است