جوانی پدید آمدی خوب‌روی

سپاهی گران از پس پشت اوی

دوان سوی درگاه بنهاد روی

چنان کش بفرمود دیهیم جوی

کند آفرین کیانی بر اوی

بدان شادمانی که بگشاد روی

سوی تخت و ایوان نهادند روی

چه دیهیم دار و چه دیهیم جوی

به خیره میازارش از هیچ روی

به کس شادمانه مشو جز بدوی

سپهبد سوی جنگ بنهاد روی

یکی لشکری ساخته جنگجوی

هر آن‌جا که بد مهتری نامجوی

ز گیتی سوی سام بنهاد روی

سوی زال کرد آنگهی سام روی

که داد و دهش گیر و آرام جوی

سوی زابلستان نهادند روی

نظاره بر او بر همه شهر و کوی

چو روشن دل پهلوان را بدوی

چنان گرم دیدند با گفت‌وگوی

همی بود پیچان دل از گفت‌وگوی

مگر تیره گردد از این آبروی

چنین داد مهراب پاسخ بدوی

که ای سرو سیمین بر ماه روی

چو بگرفت جای خرد آرزوی

دگر شد به رای و به آیین و خوی

از آهو همان کش سپیدست موی

بگوید سخن مردم عیب جوی

چو بشنید رودابه آن گفت‌گوی

برافروخت و گلنارگون کرد روی

ترا با چنین روی و بالای و موی

ز چرخ چهارم خور آیدت شوی

چنین سرخ دو بسد شیر بوی

شگفتی بود گر شود پیرجوی

بر او مهربانم به بر روی و موی

به سوی هنر گشتمش مهرجوی

سه دیگر چو رودابهٔ ماه روی

یکی سرو سیمست با رنگ و بوی

پرستنده با کودک ماه روی

بخندید و گفتش که چندین مگوی