شنیدستی آن داستان مهان

که در پیش بودند شاه جهان

جز از پارسی مهترت در جهان

مرا شاه خوانند فرخ مهان

گر ایدون که‌ با شهریار جهان

همی آشتی جویی اندر نهان

دو تن یافته‌ستی که اندر جهان

چو ایشان نبود از نژاد مهان

چنین داد پاسخ که شاه جهان

اگر مرگ من جوید اندر نهان

ندارید شرم از خدای جهان

نه از نامداران فرخ مهان

به‌جان و سر شهریار جهان

گزین بزرگان و تاج مهان

ز تو نامه کردم بشاه جهان

همی زشت تو داشتم در نهان

نبشتند نامه بشاه جهان

سخن هرچ بد آشکار ونهان

بفرمود تا هرک بود ازمهان

ازان نامداران شاه جهان

همان گوشوارش که اندر جهان

کسی را نبود ازکهان ومهان

شمارش ندانست کس در جهان

ستاره شناسان و فرخ مهان

وزین روی خراد برزین نهان

همی‌تاخت تا نزد شاه جهان

کنون دردمندیم اندرجهان

بداننده گوییم یکسر نهان

چنین گفت موبد بشاه جهان

که آن گور دیوی بود درنهان

چوایمن شد از نامداران نهان

ز هر سو برافگند کارآگهان

بدو گفت هرمز که درناگهان

مر این شوخ را گم کنم ازجهان

چوبشنید خسروکه شاه جهان

همی‌کشتن او سگالد نهان

بدو گفت کین نامه اندر نهان

ببرزود نزدیک شاه جهان

یکی گوشه‌ای بس کنیم ازجهان

بیک سو خرامیم باهمرهان