چو قیصر ز گرد بلا رخ بشست

به مردی چو پرویز داماد جست

به پیکان دل هر دو دانا بخست

به سر بر زدند آن زمان هر دو دست

نباید که یابد برِ تو نشست

بگیرد کم و بیش چیزی به دست

به رومی سپاهی نشاید شکست

نساید روان ریگ با کوه دست

مرا آن زمان این سخن بُد درست

ز دل مهربانی نبایست شست

ز بد دست ضحاک تازی ببست

به مردی ز چنگ زمانه نجست

که از تو بَد آید بدین سان که هست

نینداختم اخترت را ز دست

هران کس که ما را بدی زیردست

چنین باژها بر هیونان مست

بشد مهر هرمزد خنجر بدست

در خانهٔ پادشا راببست

بدو گفت شیرین که دادم نخست

بده وانگهی جان من پیش تست

سه دیگر چنین است رویم که هست

یکی گر دروغست بنمای دست

هر آنکس که برگاه شاهی نشست

گشاده زبان باد و یزدان پرست

جفا پیشه از پیش خانه بجست

لب شاه بگرفت ناگه به دست

چو بشنید ز ایشان ز ترکش نخست

یکی تیر پولاد پیکان بجست

به شورش‌گری تیر بازه ببست

چو شد غرقه پیکانش بگشاد شست

نشانی ز پیروز خسرو بجست

بیاورد ناگاه مردی درست

بیامد به تخت کیان برنشست

گرفت این جهان جهان را به دست

همه گِرد کن خواسته هرچ هست

پرستنده و جامهٔ برنشست

که آمد فرستاده‌ای پیر و سست

نه اسپ و سلیح و نه چشمی درست

ز گرگان بیامد سوی راه بُست

پرآژنگ رخسار و دل نادرست