چو بر مرد درویش کنداوری

نه کهتر نه زیبندهٔ مهتری

نبشتند نامه به هر کشوری

بهر نامداری و هرمهتری

فرستاده‌گان را ز هر کشوری

ز هر نامداری و هر مهتری

به سوی خراسان کشم لشکری

بخواهم سپاهی ز هرکشوری

سپاهی بیامد ز هر کشوری

ز گیلان و ز دیلمان لشکری

بپیوست نامه به هر کشوری

به هرنامداری و هر مهتری

اگر چند تندی و کنداوری

هم از گردش چرخ برنگذری

چو باشد تو را تاج و انگشتری

به دینار با او مکن داوری

بسازم کنون جنگ را لشکری

که باید سپاه مرا کشوری

به مادر چنین گفت کز مهتری

همی از پی گو کنی داوری

بدانست شهری و هم لشکری

کزان کارجنگ آید و داوری

بفرمود تا پارسی و دری

نبشتند و کوتاه شد داوری

ابر هر دری ناموَر مهتری

کجا هر سری را بُدی افسری

چراجستی از برتری کمتری

ببد گوهر و ناسزا داوری

همه هوشمندان اسکندری

گرفتند پیروزی و برتری

بشد قیصر و تازه شد قیصری

که سر بر فرازد ز هرمهتری

یکی پیر بد مرزبان هری

پسندیده و دیده از هر دری

نگوید سخن جز همه بتری

بر آن بتری بر کند داوری

سرش را بپیچم ز کنداوری

نباید که جوید کسی مهتری

نباشد مرا با کسی داوری

اگر تاج جوید گر انگشتری