چنین گفت کاین بد به دشمن رساد

که بر من رسید از بد بدنژاد

دگر باره رستم زبان برگشاد

مکن شهریارا ز بیداد یاد

جهان راست کردم به شمشیر داد

به بد کس نیارست کرد از تو یاد

بگفت این و گویا زبان برگشاد

همه پند و اندرز او کرد یاد

پشوتن بیامد گوایی بداد

سخنهای رستم همه کرد یاد

به سام نریمان کشیدی نژاد

بسی داشتی رزم رستم به یاد

بجز کام و آرام و خوبی مباد

ورا نام کرد آن سپهبد شغاد

به گیتی به دیدار او بود شاد

بدو داد دختر ز بهر نژاد

نگیرد ز کار درم نیز یاد

ازان پس که داماد او شد شغاد

دژم شد ز کار برادر شغاد

نکرد آن سخن پیش کس نیز یاد

چنین گفت با شاه کابل شغاد

که گر زین سخن داد خواهیم داد

ز گفتار او تنگ‌دل شد شغاد

برآشفت و سر سوی زابل نهاد

چنین داد پاسخ به رستم شغاد

که از شاه کابل مکن نیز یاد

بیامد بر مرد جنگی شغاد

که با شاه کابل مکن رزم یاد

چو رستم دمان سر برفتن نهاد

سواری برافگند پویان شغاد

دو رخ را به خاک سیه بر نهاد

همی کرد پوزش ز کار شغاد

کمان کیانی به زه بر نهاد

همی راند بر دشت او با شغاد

چو با خستگی چشمها برگشاد

بدید آن بداندیش روی شغاد

چنین پاسخ آورد ناکس شغاد

که گردون گردان ترا داد داد

نه از آفریدون وز کیقباد

بزرگان و شاهان فرخ‌نژاد