نبینند جز مرگ پیران به خواب

نخواند کسی نام افراسیاب

بگفت آنچه بشنید ز افراسیاب

ز آرام وز بزم و رزم و شتاب

از آن پس چنین گفت کافراسیاب

پشیمان شدست از گذشتن ز آب

جهاندیده پردانش افراسیاب

جز از چاره جستن نبیند به خواب

چو بر تخت بر زنده افراسیاب

بماند جهان گردد از وی خراب

که از جنگ ایشان گرفتی شتاب

به گفت فریبنده افراسیاب

نه از بهر پیغام افراسیاب

که کردار بد کرد بر تو شتاب

بشد شیده نزدیک افراسیاب

دلش چون بر آتش نهاده کباب

نپرید بر آسمانش عقاب

از او بهره‌ای شخ و بهری سراب

تنش را به مشک و عبیر و گلاب

بشویید مغزش به کافور ناب

بیامد به نزدیک افراسیاب

دل از درد خسته دو دیده پر آب

چنین گفت با مویه افراسیاب

کز این پس نه آرام جویم نه خواب

سیه شد ز گرد سپاه آفتاب

ز پیکان الماس و پر عقاب

وز آن پس دلیران افراسیاب

برفتند بر سان کشتی بر آب

چنین گفت با لشکر افراسیاب

که من چون گذر یابم از رود آب

شب تیره با لشکر افراسیاب

گذر کرد از آموی و بگذاشت آب

شمار سواران افراسیاب

نبیند خردمند هرگز به خواب

چو ز آن رود جیحون شد افراسیاب

چو باد دمان تیز بگذشت آب

می و گلشن و بانگ چنگ و رباب

گل و سنبل و رطل و افراسیاب

چو کیخسرو آمد بر این روی آب

از او دور شد خورد و آرام و خواب