بهار آیو به هر شاخی گلی بی

به هر لاله هزاران بلبلی بی

به هر مرزی نیارم پا نهادن

مباد از مو بتر سوته دلی بی

دل مو زآتش غم سوتنی بی

به جانم سوز هجر افروتنی بی

گره ناکرده رشته در کفن‌ها

به شاهان و گدایان دوتنی بی

به دنیا هیچکس کی ماندنی بی

که دامان بر جهان افشاندنی بی

همی لا تقنطوا خوانی عزیزم

مگر یاویلنا ناخواندنی بی

یقینم حاصله که هرزه گردی

ازین گردش که داری برنگردی

به روی مو ببستی هر رهی را

بدین عادت که داری کی ته مردی

مو را نه فکر سودایی نه سودی

نه در دل فکر بهبودی نه بودی

نخواهم جو کنار و چشمه سارون

که هر چشمم هزارون زنده رودی

اگر دردم یکی بودی چه بودی

وگر غم اندکی بودی چه بودی

به بالینم حبیبی یا طبیبی

ازین هر دو یکی بودی چه بودی

از آن روزی که ما را آفریدی

به غیر از معصیت چیزی ندیدی

خداوندا به حق هشت و چارت

ز مو بگذر شتر دیدی ندیدی

به‌ مو واجی چرا ته بیقراری

مگر پروردهٔ باد بهاری

چرا گردی به‌کوه و دشت و صحرا

به‌ جان ته ندارم اختیاری

همه روزم فغان و بیقراری

شوان بیداری و فریاد و زاری

به مو سوجه دل هر دور و نزدیک

ته از سنگین‌دلی پروا نداری

خدایا دل ز مو بستون به زاری

نمی‌آیه ز مو بیمارداری

نمی‌دونم لب لعلش به خونم

چرا تشنه است با این آبداری

مرا دیوانه و شیدا ته دیری

مرا دیوانه و شیدا ته دیری

نمی‌دونم دلم دارد کجا جای

همی‌ ذونم که در وی جا ته دیری

نگارینا دل و جانم ته داری

همه پیدا و پنهانم ته داری

نمی‌دونم که این درد از که دیرم

همی‌ن دونم که درمونم ته داری

مسلسل زلف بر رخ ریته دیری

گل و سنبل به‌ هم آمیته دیری

پریشان چون کری آن تار زلفان

به‌ هر تاری دلی آویته دیری

رُخونی از حیا خوی ریته دیری

دو مژگونی به‌ زهر آمیته دیری

ز جادویی از آن چاه زنخدان

دل هاروت را آویته دیری

تار زلفت چرا بر لاله دیری

نرگس را ناز در دنباله دیری

سری روزی به عشقم درنیاری

که در سر ناز‌ِ چندین ساله دیری

غم اندر سینهٔ مو خانه دیری

چو ویرانه که بوم آشانه دیری

فلک اندر دل مسکین مو نِه

ازین غم هرچه در انبانه دیری

کُشیمان ار به‌ زاری از که ترسی‌؟

برانی گر به‌ خواری از که ترسی‌؟

به این نیمه‌دل از کس مو نترسم

دو عالم دل ته داری از که ترسی‌؟

کشم آهی که گردون با خبر شی

دل دیوانه‌ام دیوانه‌تر شی

بترس از سوز آه سوته دلان

که آه سوته دلان کارگر شی

دل دیوانه‌ام دیوانه‌تر شی

خرابه خانه‌ام ویرانه‌تر شی

کشم آهی که گردون را بسوجم

که آه سوته دیلان کارگر شی

الهی ای فلک چون مو زبون شی

دلت همچون دل مو غرق خون شی

اگر یک لحظه‌ام بی‌غم ببینی

یقین دونم کزین غم سرنگون شی