به پشتش چنان کوفت گُرز درشت

که در ناف او ریخت مهره ز پشت

ز پیلان دو صد فیل جنگی بکشت

دگر پیلکان جمله دادند پشت

چه کردم سرانجام از دهر پشت

نبودم بجز مشت خاکی به مشت

مشو ای دلاور به شیران درشت

که با شیر کینه درفش است و مشت

تنش آفریننده خوب و زشت

تو گفتی که از دود دوزخ سرشت

چه بگرفت گُرز گران را به مشت

به یک حمله از کینه صد زنگی کشت

ز دیوان به چنگال و زور درشت

دوده دیو وارونه در دم بکشت

چه سگسار دیو اندر آمد به پشت

یکی تیغ خونریز بودش به مشت

سپهبد ز بس بود گُرزش به مشت

دو بهره از آن نره دیوان بکشت

چنین تا از ایشان دو ده مرد کشت

به چنگال و دندان سیاه درشت

ز مشعل فروزنده شد روی دشت

زخوی شان در و دشت چون جوی گشت

ز مردان او صد دلاور بکشت

به تیغ و به چنگال و مشت درشت

دژم پهلوان از چنان ضرب گشت

برآمد غونای از آن پهن دشت

که ای پیر فرتوده گوژپشت

چه پیری مکن رای رزم درشت

شد از گردش چرخم ار گوژپشت

نگه کن بدین یال و کوپال و مشت

چه دیدند شد رزم دستان درشت

ز دستان نمودند چون زال پشت

یکی دلگشا باغ بودش به دشت

همه ساله پر سنبل و جای کشت

ز ترکان بسی را به شمشیر کشت

برون رفت از بلخ و بنمود پشت

ز گردان ما صد دلاور بکشت

بدان تا ببستیم دستش به پشت

هنوز آن زمان سال او بود هشت

ببردند ترکان ز کوهش بدشت