بگفتا که ای شیر شمشیرگیر
روانت جوان باد رای تو پیر
چه فردا زند شیر بر چرخ چنگ
ز گرگ شب افتاد بیم پلنگ
یکی بیشه پیش آیدت پر ز شیر
همه همچو پیل دمنده دلیر
از آن هر یکی بر برزگی گرگ
نیاید درین بیشه از بیم مرگ
گه کینه با فیل جنگ آورند
سر فیل بر زیر چنگ آورند
دهانشان پر از خنجر آب دار
زبان اژدهامان نگون همچه مار
ازاین بیشه گر بگذرد اژدها
ز شیر دمنده نیابد رها
مشو ای دلاور به شیران درشت
که با شیر کینه درفش است و مشت
نه چون فیل باشند ایشان نه گرگ
که گوئی من و بیشه و گرگ و ترگ
بگیرند درند از آن پس خورند
چه از ماده و آنکه شیر نرند
چه آدم ببینند جنگ آورند
سرفیل نر زیر چنگ آورند
سپهدار گفتا مشو رنجه زین
که چون من نهم از بر اسب زین
یکی رزم گرز گران آورم
قیامت برآن نره شیران برم
بگرز گرانشان کمر بشکنم
تن کوهشان از کمر افکنم
سر نره شیران بکوبم بگرز
چه کو بند آهنگران میخ برز
اگر شیر را پنجه باشد به چنگ
مرا گرز باشد گه کین به چنگ
برو تا ازین در خرامان شویم
گریزان بر نره شیران شویم
گرازان برفتند از آنجای شاد
سوی بیشه شیر مانند باد
چه زد پنجه بر پشت شیر آفتاب
سرگاو ماهی درآمد ز خواب
گرازان در آمد به بیشه دلیر
به چنگ اندرش تیغ مانند شیر
چه شیران شدند آگه از کارزار
نهادند رخ سوی آن نامدار
ز شیران یکی شیر آمد به پیش
بر و یال ماننده گاو میش
به کف خنجر و تیغ در کام داشت
دو حربه چنین از پی نام داشت
به هیکل چه فیل و به پیکر چه شیر
چه آمد برآورد گرز آن دلیر
چنان برسرش کوفت گرز کشن
که خوابید چون گربه پیرزن
چه جیحون روان از دهان گشت خون
ابا خون ز سر مغز آمد برون
رسیدند شیران دیگر چه گرگ
برآورد گرز آن دلیر سترگ
به شیران در افتاد گرد دلیر
همی گشت و می کشت با گرز شیر
چه شیران بدیدند روی ستیز
نهادند چون گربه رو در گریز
گریزان برفتند زی شیر زوش
چنان چونکه بگریزد از گربه موش
بپرداخت آن بیشه از شیر نر
بگرز آن سرافراز پرخاشخور
گذر کرد آن بیشه جنگی پلنگ
فرودآمد آنگه بروی النگ
زمین را ببوسید کرد او سپاس
بدادار یزدان نیکی شناس
غنودند آرام جستند خواب
چنین تا بر آمد ز کوه آفتاب
به جمهور گفت ای جهان جوی شاه
بگویم چه پیش آید از پیش راه
ششم بیشه ات رزم غولان بود
که در جنگشان دیو نالان بود
در این بیشه گر آدم آرد گذر
بگیرد درین بیشه اش غول نر
کشد از برش جامه دلق زود
بیاویزد آنگاه از حلق زود
بدانند ایشان همه نام ما
دگر آنکه باشد سرانجام ما
سپهدار گفتا که اکنون ملول
مشو ای دلاور ز کردار غول
بگفت این و رفتند ز آنجای تیز
سری پر ز کین و دلی پرستیز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شهر یار به بیشه پنجم میرسد و با شیران در نبردی سخت روبهرو میشود. او با شجاعت پیش میرود و شیران را به شدت شکست میدهد، تا جایی که آنان از میدان میگریزند. در پی این پیروزی، شهریار به یزدان شکر میگذارد و از رحمت و نیکیاش یاد میکند. سپس به یارانش میگوید که در ادامه باید با غولان مبارزه کنند، که در این میان دیوها هم تهدیدی برای آنان به شمار میآیند. این دیدارها و جنگها نشانگر عزم و اراده قهرمانانه شهریار است.
هوش مصنوعی: راهنما به شهریار گفت: ای دلاوری که مانند شیر شمشیر به دست میگیری، جانت همیشه جوان و اندیشهات پخته و خردمندانه باشد.
هوش مصنوعی: فردا که خورشید مانند شیری پنجه بر آسمان بزند و تاریکی شب که چون گرگ است بگریزد، یعنی هنگام سپیدهدم.
هوش مصنوعی: بیشهای پیش رویت خواهد آمد که پر از شیر است و همهٔ آن شیرها مانند فیل خروشان، دلیر و نیرومندند.
هوش مصنوعی: از ترس هر یک از این شیران، حتی گرگ نیز از بیم مرگ به این بیشه نزدیک نمیشود.
هوش مصنوعی: هنگام خشم با فیل میجنگند و سر فیل را زیر پنجهٔ خود میگیرند.
هوش مصنوعی: دهانشان پر از دندانهایی تیز مانند خنجر آبداده است و زبانشان مانند زبان اژدها و مار از دهان آویخته است.
هوش مصنوعی: اگر اژدها هم از این بیشه بگذرد، از چنگ این شیران خروشان رهایی نمییابد.
هوش مصنوعی: ای دلاور، با تندی و بیپروایی به سوی این شیران مرو، زیرا جنگ با شیر کار سخت و دشواری است.
هوش مصنوعی: این شیران مانند فیل یا گرگ نیستند که بتوانی آسان بگویی من از پسِ این بیشه و جانورانش برمیآیم.
هوش مصنوعی: شکار را میگیرند و میدرند و سپس میخورند؛ چه شیران ماده و چه شیران نر.
هوش مصنوعی: هرگاه آدمی را ببینند به جنگ او میآیند، و حتی سر فیل نر را زیر پنجه میگیرند.
هوش مصنوعی: سپهدار (شهریار) پاسخ داد: از این بابت نگران و رنجیده مباش؛ هنگامی که من زین بر اسب بگذارم،
هوش مصنوعی: با گرز سنگین نبردی برپا میکنم و بر آن شیران نر قیامت به پا میکنم.
هوش مصنوعی: با گرز سنگین کمرشان را میشکنم و تن کوهمانندشان را بر زمین میاندازم.
هوش مصنوعی: سر شیران نر را با گرز چنان میکوبم که آهنگران میخ بزرگ را میکوبند.
هوش مصنوعی: اگر شیر پنجه دارد، من هم هنگام نبرد گرز در دست دارم.
هوش مصنوعی: برویم تا از اینجا با سربلندی راه بیفتیم و با شتاب به سوی شیران نر برویم.
هوش مصنوعی: با شادی و سرافرازی از آنجا روانه شدند و مانند باد به سوی بیشهٔ شیران رفتند.
هوش مصنوعی: هنگامی که خورشید بر برج اسد پنجه زد و صبح شد، گویی همهٔ جهان تا گاو و ماهیِ زیر زمین از خواب بیدار شد.
هوش مصنوعی: شهریار دلیر با غرور و شکوه به بیشه درآمد، در حالی که شمشیر در دست داشت و خود مانند شیر بود.
هوش مصنوعی: وقتی شیران از آمدن جنگجو و آغاز نبرد باخبر شدند، به سوی آن پهلوان نامدار روی آوردند.
هوش مصنوعی: از میان شیران، شیری پیش آمد که سینه و یالش به بزرگی گاومیش بود.
هوش مصنوعی: گویی در پنجه خنجر و در دهان شمشیر داشت؛ یعنی چنگال و دندانش مانند سلاح تیز بود و این دو سلاح را برای نامآوری داشت.
هوش مصنوعی: آن شیر تنی چون فیل و اندامی چون شیر داشت. وقتی پیش آمد، پهلوان دلیر گرز خود را بالا برد.
هوش مصنوعی: پهلوان گرز سنگین و نیرومند را چنان بر سر شیر کوبید که شیر مانند گربهٔ خانگی پیرزنی بیجان بر زمین افتاد.
هوش مصنوعی: خون مانند رود جیحون از دهان شیر روان شد و همراه خون، مغزش از سر بیرون ریخت.
هوش مصنوعی: شیران دیگر مانند گرگها هجوم آوردند و آن پهلوان بزرگ باز گرزش را بالا برد.
هوش مصنوعی: پهلوان دلیر به میان شیران افتاد و با گرز گاوسر میچرخید و شیران را میکشت.
هوش مصنوعی: وقتی شیران سختی نبرد را دیدند، مانند گربه رو به فرار نهادند.
هوش مصنوعی: شیران از برابر آن پهلوانِ شیرصفتِ خشمگین گریختند، همانگونه که موش از گربه میگریزد.
هوش مصنوعی: آن پهلوانِ سربلند و جنگاور با گرزش آن بیشه را از شیران نر پاک کرد.
هوش مصنوعی: آن پهلوانِ پلنگآسا از بیشه گذشت و سپس در چمنزاری فرود آمد.
هوش مصنوعی: زمین را بوسید و خداوندِ آفریدگارِ نیکیشناس را سپاس گفت.
هوش مصنوعی: آرام گرفتند و خوابیدند تا وقتی که آفتاب از پشت کوه برآمد.
هوش مصنوعی: جمهور، راهنمای پهلوان، گفت: ای شاه جهانجو، به تو میگویم که در ادامهٔ راه چه پیش خواهد آمد.
هوش مصنوعی: در بیشهٔ ششم با غولان نبرد خواهی داشت؛ غولانی که حتی دیو در جنگ با آنها به ناله میافتد.
هوش مصنوعی: اگر آدمی از این بیشه بگذرد، غولی نر او را در همانجا میگیرد.
هوش مصنوعی: غول بهسرعت جامه و پوشش را از تنش بیرون میکشد و سپس او را از گلو میآویزد.
هوش مصنوعی: آن غولان نام همهٔ ما را میدانند و نیز میدانند سرانجام ما چه خواهد بود.
هوش مصنوعی: سپهدار، یعنی شهریار، گفت: ای دلاور، اکنون از کار غولان دلتنگ و نگران مباش.
هوش مصنوعی: این را گفت و با شتاب از آنجا رفتند، در حالی که سرشان پر از کینه و دلشان آمادهٔ جنگ بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.