پیمان توبه در صف مستان شکسته ایم
پیمانه ای بیار که پیمان شکسته ایم
حیرت دلیل و کعبه مقصود دور و ما
در پای سعی خار مغیلان شکسته ایم
آن نخل تازه ایم که از تندباد غم
سر تا قدم چو زلف پریشان شکسته ایم
از ضعف طالع است که بر روی روزگار
پیوسته همچو رنگ اسیران شکسته ایم
ای عندلیب از چه شدی خصم جان ما
شاخ گلی مگر زگلستان شکسته ایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از شکستگیهای گوناگون خود سخن میگوید و ردیف «شکستهایم» همه را به هم پیوند میدهد. او از شکستن توبه در جمع مستان آغاز میکند و به سختی راه کعبهٔ مقصود، قامت خمیده از غم و بخت ضعیف میرسد. در پایان با طنزی لطیف از بلبل میپرسد چرا با او دشمن است، در حالی که او شاخ گلی نشکسته است.
هوش مصنوعی: در جمع مستان عهد توبه را شکستهایم؛ پس پیمانهای شراب بیاور، چون دیگر پیمان توبهای نمانده است. شاعر میان «پیمان» به معنای عهد و «پیمانه» به معنای جام شراب بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: راهنمای ما حیرت است و کعبهٔ مقصود دور است. ما در راه رسیدن به آن، با پای کوشش خارهای مغیلان بیابان را شکستهایم، یعنی سختیهای بسیار راه را تحمل کردهایم.
هوش مصنوعی: ما مانند نخلی تازه و جوانیم که تندباد غم آن را از سر تا پا شکسته و خمیده کرده است، همانگونه که زلف پریشان پرچین و شکسته است.
هوش مصنوعی: از بخت ضعیف ماست که در برابر روزگار همیشه شکستهحال هستیم، مانند رنگ چهرهٔ اسیران که همیشه پریده و شکسته است. «اسیران» به تخلص شاعر نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: ای بلبل، چرا دشمن جان ما شدهای؟ مگر ما شاخهٔ گلی از گلستان شکستهایم که با ما چنین دشمنی میکنی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.