رفتی و نام تو ز زبانم نمی رود
واندیشه تو از دل و جانم نمی رود
گرچه حدیث وصل تو کاری نه حد ماست
الا بدین حدیث زبانم نمی رود
تو شاهدی نه غایب ازیرا خیال تو
از پیش خاطر نگرانم نمی رود
گریم ز درد عشق و نگویم که حال چیست
کین عذر بیش با همگانم نمی رود
خونی روانه کرده ام از دیده وین عجب
کز حوض قالب آب روانم نمی رود
چندان چو سگ بکوی تو در خفته ام که هیچ
از خاک درگه تو نشانم نمی رود
ذکر لب تو کرده ام ای دوست سالها
هرگز حلاوتش ز دهانم نمی رود
از مشرب وصال خود این جان تشنه را
آبی بده که دست به نانم نمی رود
دانم یقین که ماه رخی قاتل منست
جز بر تو این نگار گمانم نمی رود
آبم روان ز دیده و خوابم شده ز چشم
اینم همی نیاید و آنم نمی رود
از سیف رفت صبر و دل و هردم اندهی
ناخوانده آید و چو برانم نمی رود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق پس از رفتن معشوق میگوید نام و یاد او از زبان و دلش جدا نمیشود و خیالش او را حاضر نگه میدارد. از اشک خونین، بیخوابی، بیمیلی به غذا و خفتن چون سگ بر درگاه یار سخن میگوید و آب وصال میطلبد. شعر با بازی بر ردیف «نمیرود» پایان مییابد: صبر و دل از شاعر رفته، اما اندوه ناخوانده هرچه رانده شود نمیرود.
هوش مصنوعی: تو رفتی و از من دور شدی، اما نامت از زبانم نمیافتد و یادت از دل و جانم بیرون نمیرود.
هوش مصنوعی: هرچند سخن گفتن از وصال تو در اندازهٔ ما نیست، زبانم جز به همین سخن نمیگردد.
هوش مصنوعی: تو حاضری نه غایب، زیرا خیالت هرگز از برابر خاطر نگران من دور نمیشود.
هوش مصنوعی: از درد عشق میگریم و راز حالم را به کسی نمیگویم، اما این بهانهآوردن دیگر نزد همه پذیرفته نمیشود و گریهام رازم را فاش کرده است.
هوش مصنوعی: از چشمانم جوی خون روان کردهام و شگفتا که با این همه، جان روانم از حوض تن بیرون نمیرود و نمیمیرم.
هوش مصنوعی: چنان مانند سگ در کوی تو خفتهام که نشان خاک درگاهت هرگز از من پاک نمیشود.
هوش مصنوعی: ای دوست، سالها از لب تو یاد کردهام و شیرینی آن هرگز از دهانم نمیرود.
هوش مصنوعی: از چشمهٔ وصال خود به این جان تشنه آبی بده، که از شدت غم میلی به خوردن نان ندارم.
هوش مصنوعی: به یقین میدانم که ماهرویی کشندهٔ من است و ای نگار، گمانم جز بر تو نمیرود.
هوش مصنوعی: اشکم از چشم روان است و خواب از چشمم رفته؛ خواب به سراغم نمیآید و اشک از من بازنمیایستد.
هوش مصنوعی: صبر و دل از سیف رفته است و هر لحظه اندوهی ناخوانده میآید که هرچه آن را برانم، نمیرود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.