ای عود بهشت فعل بیدی تا کی
وی ابر امید ناامیدی تا کی
کردی بر من کبود رخ زرد آخر
ای سرخ سیاه گر سپیدی تا کی
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای عود بهشت فعل بیدی تا کی
وی ابر امید ناامیدی تا کی
کردی بر من کبود رخ زرد آخر
ای سرخ سیاه گر سپیدی تا کی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با نگاهی به عواطف و حالت‌های متضاد، از عود بهشت و زیبایی‌های آن سخن می‌گوید و از ناامیدی‌ها و احساس غم و کسالت خود می‌نویسد. او با اشاره به تغییر رنگ چهره‌اش، دغدغه‌اش را از گذر زمان و تأثیرات آن بر روح و روانش ابراز می‌کند. در نهایت، او از طبیعت و تغییر حالات آن می‌پرسد که این وضعیت فعلی تا چه زمانی ادامه خواهد داشت و به دنبال دلیلی برای این تغییرات است.
هوش مصنوعی: ای چوب خوشبوی بهشتی که از درخت بید ساخته شده‌ای، تا کی باید در این دنیا به بوی خوش تو دلخوش باشم؟ و ای ابر امید، تا کی باید ناامیدی را تحمل کنم؟
هوش مصنوعی: تو بر من چهره‌ای کبود و زرد کرده‌ای، در حالی که تو خود چهره‌ای سرخ و سیاه داری، آیا همیشه اینگونه خواهی بود؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.