گر خسته دل همی نپسندی بیار رو
تیمار عاشقی ز رهی باز دار رو
گر من گیاه سبزم و تو ابر نوبهار
هل تا گیه بجوشد بر من بهار رو
پس گر به رود جیحون غرقه شوم در آب
غرقه بمان مرا تو و کشتی مدار رو
ور من به یاد تو شوم از تشنگی هلاک
هل تا شوم هلاک تو آبم میار رو
گر در بهشت باقی و تنها تو میروی
ما را تو دست گیر و به مالک سپار رو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و وابستگی خود به معشوق اشاره میکند و به نوعی از معشوق طلب میکند که در کنار او باشد. او با تشبیهات زیبا خود را به گیاه سبز و معشوق را به ابر نوبهار تشبیه میکند، که بدون آن زندگیاش ممکن نیست. او با اشاره به حالاتی از قبیل غرق شدن در جیحون یا هلاک شدن از تشنگی، عمق عشق و نیاز خود به معشوق را ابراز میکند و در نهایت خواستهاش این است که در سختیها معشوق دستگیرش باشد.
هوش مصنوعی: اگر از دل خسته من خوشت نمیآید، درست است، اما از محبت و عشق خود باز نمیگردم و همچنان در این مسیر میکوشم.
هوش مصنوعی: اگر من مانند یک گیاه سرسبز باشم و تو مانند ابر بهاری، پس بگذار باران محبتت بر من ببارد تا بهار زندگیام شکوفا شود.
هوش مصنوعی: اگر در رود جیحون غرق شوم، تو نجاتم نده و بگذار در آب بمانم.
هوش مصنوعی: اگر به یاد تو از شدت عشق و شوق بمیرم، تو هم دربارهٔ من نگران نباش و آب نیاور، چون حضور من در عشق تو کافی است.
هوش مصنوعی: اگر در بهشت جاودانی و تنها بروی، ما را به دست خودت بگیر و به مالک (خدا) بسپار.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.