عشق گوید کار عاشق شد تمام
وقت معشوق است و لطفش در مقام
از صفی بشنو که نک میدان اوست
عشق آمد نوبت جولان اوست
من کجا دردش به درمانها دهم
جان چه باشد تا به پیمانها دهم
نی ز زخمش آگهم، نز مرهمش
کو سری کز نو نهم بر مقدمش
بر تنم ور سر نهد هر دم هزار
جمله را دیگر کنم بر وی نثار
سر فکندن در رهش آئین ماست
هر چه باشد کارِ عشق، او دین ماست
غیر عشق او، قسم بر جان او
خواهم ار هیچ از سر و سامان او
درد او بر جان من مأوی گرفت
دل در اول ترک درمانها گرفت
دلبرا چند ار که نزدیک آمدی
بر سر این کُشته ات نیک آمدی
گر نپردازم به تعظیمت ببخش
نیست ور جان بهر تقدیمت ببخش
دل نماندی تا در آن جایت دهم
سر نهشتی تا که بر پایت نهم
حُلّه فرمایی که پوشندم به تن
بر تنی کو مانده معذور از کفن
عذر خواهی تو ز کشتۀ خویشتن
عذر خواهم من ز عذرت بی دهن
آری آن کو جان به فرمان وی است
گر کُشد، هم جان دهد کآن وی است
راه یابد عاشق فرسوده اش
بر صراط ثابت بستوده اش
پیش او چون کُشته و افکنده شد
هم به ذات بی زوالش زنده شد
من چه گویم مر به هذیان و تبم
رفته است از کف عنان مطلبم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش از تفسیر منظوم صفیعلیشاه در حاشیهٔ آیاتِ پاداشِ مؤمنان در سورهٔ حج، حالِ جذبه و سرسپردگیِ عاشق را بیان میکند: عاشق سر و جان را در راه معشوق میبازد و جز عشق او چیزی نمیخواهد. سپس معشوق بر بالین کشتهٔ خود میآید، به او جامهٔ فاخر میپوشاند و از او عذر میخواهد، و عاشقِ فانیشده به ذات بیزوال او زنده میشود و به راه ستوده هدایت مییابد. شاعر در پایان اقرار میکند که از شدت جذبه رشتهٔ سخن از دستش رفته است.
هوش مصنوعی: عشق میگوید کارِ عاشق به پایان رسید و او از خود گذشت؛ اکنون نوبتِ معشوق است و لطف و عنایتِ او به میان میآید.
هوش مصنوعی: سخن را از صفی بشنو: اینک میدان از آنِ عشق است؛ عشق آمده و نوبتِ تاخت و تازِ اوست.
هوش مصنوعی: من هرگز دردِ عشقِ او را با هیچ درمانی عوض نمیکنم؛ جان چه ارزشی دارد که آن را در عهد و پیمانِ او بدهم و آن را کاری بزرگ بشمارم؟
هوش مصنوعی: از خود بیخبرم؛ نه از زخمی که او میزند آگاهم و نه از مرهمش. کاش سری دیگر داشتم تا دوباره بر قدمش بنهم.
هوش مصنوعی: اگر او هر لحظه هزار سر بر تنم بنهد، همه را باز در راهش نثار میکنم.
هوش مصنوعی: سر باختن در راه او آیین ماست؛ هر چه کارِ عشق باشد، همان دین ماست.
هوش مصنوعی: به جانِ او سوگند که از همهٔ دارایی و نعمتهای او چیزی جز عشقش نمیخواهم.
هوش مصنوعی: دردِ عشقِ او در جانم جای گرفت و دل از همان آغاز دست از هر درمانی کشید.
هوش مصنوعی: ای دلبر، هرچند دیر نزدیک آمدی، چه خوش بر بالینِ این کشتهٔ خود آمدی.
هوش مصنوعی: اگر به احترام و تعظیمِ تو برنمیخیزم مرا ببخش، و اگر جانی ندارم که پیشکشت کنم نیز مرا ببخش.
هوش مصنوعی: دلی برایم نگذاشتی تا در آن جایت دهم، و سری برایم نگذاشتی تا بر پایت بنهم.
هوش مصنوعی: تو فرمان میدهی که جامهای فاخر بر تنم بپوشانند، اما بر تنی که از خود چنان فانی شده که حتی از کفن هم بینیاز است؛ اشاره به جامههای حریرِ بهشتی که در آیه آمده است.
هوش مصنوعی: تو از کشتهٔ خود عذر میخواهی، و من بیآنکه دهانی برای سخن داشته باشم از عذرخواهیِ تو شرمندهام و عذر میخواهم.
هوش مصنوعی: آری، کسی که جانش در فرمانِ اوست، اگر او بکشدش باز جانش میدهد، زیرا جان از آنِ خودِ اوست.
هوش مصنوعی: عاشقِ رنجکشیده و فرسودهٔ او به راهِ استوار و ستودهٔ او هدایت میشود؛ اشاره به «صراط الحمید» در آیه.
هوش مصنوعی: عاشق چون در برابرِ او کشته و بر خاک افتاد، به ذاتِ جاودان و بیزوالِ او زنده شد؛ یعنی فنا در حق و بقا به حق.
هوش مصنوعی: من در این حالِ هذیان و تب چه بگویم؟ رشتهٔ سخن و مقصودم از دستم بیرون رفته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.