اَلَّذِینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاٰقُوا رَبِّهِمْ وَ أَنَّهُمْ إِلَیْهِ رٰاجِعُونَ (۴۶)
و آنان که گمان میبرند که ایشان ملاقات کنند پروردگارشان را و اینکه ایشان بسوی او بازگشتکنندگانند (۴۶)
آن کسانی که بودشان در گمان
مر لقای رب خود با چشم جان
می کنند او را ملاقات از یقین
هم به او سازند رجعت بی معین
واندر آنجا نیست جز او یارشان
چونکه آید نوبت دیدارشان
با کمال بی نیازی بهر پند
ارمغانی خواهد از نادار چند
ارمغان عاشق آنجا مردگی است
عجز و فقر و خواری و دلبردگی است
گیرد اندر کف دلی لبریز خون
که بر او رحم آورد عالی و دون
سینه ای از زخم هجران چاک چاک
دیده ای خونین تر از دل پُر ز خاک
ارمغان دیگری آرد به پیش
کآن فنای عاشق آمد از خودیش
از وجود خود به کلی لا شده
هستی او هستی مولا شده
رفت پیش دلبری ، دل داده ای
گفت یارش تیره ای یا ساده ای
گفت آن را هم تو دانی من نی ام
روی خود بین در من ار نیکو پِی ام
باشم ار آیینه، بینی آن جمال
ور نبینی، تیره جانم، تیره حال
گفت دیدم روی خود آیینه ای
پاک از هر نقش و روشن سینه ای
تو منی و من تو، لیکن در تمیز
تن حجاب وصل گشت آن هم بریز
عاشق اندر دم، فتاد و مُرد و رست
من نماندم یعنی او ماند که هست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در مورد رابطه عاشق و معشوق و ملاقات با پروردگار صحبت میکند. عارفانی که به لقای پروردگار خود ایمان دارند، در انتظار بازگشت به او هستند و ملاقات با او را حتمی میدانند. عشق و فراق باعث میشود عاشق از خود بیخود شود و در این حالت، مظاهر دنیا را رها کند. به نوعی بین عاشق و معشوق ارتباطی عمیق و معنوی وجود دارد که در آن فرد خود را فراموش کرده و تنها وجود معشوق را میبیند. در نهایت، عشق واقعی به فنا و از خودگذشتگی میانجامد و در این حالت، خود و معشوق به یک حقیقت واحد تبدیل میشوند.
هوش مصنوعی: کسانی که یقین دارند روزی با پروردگارشان ملاقات خواهند کرد و به سوی او بازخواهند گشت.
هوش مصنوعی: کسانی که باور دارند که به پروردگارشان ملاقات خواهند کرد و به سوی او بازمیگردند.
هوش مصنوعی: افرادی که به وجود خداوند ایمان دارند و با قلب و روح خود او را میشناسند.
هوش مصنوعی: آنها او را ملاقات میکنند و از روی یقین، به او وعده بازگشتی بدون نشانه میدهند.
هوش مصنوعی: در آن مکان فقط اوست که یار آنان است، زیرا وقتی نوبت دیدارشان میرسد، کسی جز او وجود ندارد.
هوش مصنوعی: آدم بینیاز و خودکفا نیازی به نصیحت و پند دیگران ندارد؛ او از بینیازی خود به کسی که چیزی ندارد، نیازی نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: هدیهی عشق در آنجا ناتوانی، فقر، خفت و وابستگی به محبوب است.
هوش مصنوعی: در دل کسی که پر از درد و اندوه است، رحم و مهربانی ممکن است از سوی انسانهای بزرگ و کوچک به او برسد.
هوش مصنوعی: دل پس از جدایی از یار، به شدت آسیبدیده و پر از درد شده است و این درد آنچنان عمیق و ویرانگر است که هیچ چیزی نمیتواند آن را تسکین دهد. در واقع، زخمهای عاطفی او آنقدر عمیق و شدید هستند که احساس میشود جگرش پارهپاره شده و خونش از دلش جاری است.
هوش مصنوعی: یک هدیهی دیگر به همراه میآورد، چرا که زوال و فنا در عشق از خودِ عاشق ناشی میشود.
هوش مصنوعی: وجود خود را به طور کامل از دست داده و آنچه که باقی مانده است، وجود پروردگار است که در درونم جاری شده است.
هوش مصنوعی: به دیدار محبوبی رفتم، و دلم را به او تقدیم کردهام. از او پرسیدم آیا تو فردی نابخشوده و تاریکی یا فردی ساده و بیادعایی؟
هوش مصنوعی: او گفت که تو خود بهتر از من میدانی، من در کنار تو به خود نمیبینم، اگر به خوبی روح و ماهیت من را بشناسی.
هوش مصنوعی: اگر من شبیه آیینه باشم و زیبایی تو را ببینم، در غیر این صورت، روح و حالم تیره و اندوهگین خواهد بود.
هوش مصنوعی: گفت: دیدم که روی خود مانند آیینه ای صاف و بی هیچ کثیفی است و صدایش مانند سینه ای روشن و زلال به گوش میرسد.
هوش مصنوعی: تو و من یکی هستیم، اما در دنیای جسمانی، پیوستگی ما را از هم جدا کرده است؛ بنابراین باید این حجاب را کنار بزنیم.
هوش مصنوعی: عاشق در حال نفس کشیدن جان سپرد و دوباره زنده شد، اما من که از او ماندم، اوست که وجود دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.