روزی که من به دوش فکندم ردای فقر
پهلو زدم به ملک جم از کبریای فقر
بیگانه شو ز فر فریدون و جاه کی
ایدل بشکر آنکه شدی آشنای فقر
درویش دل بدولت دارا نمیدهد
دارای دولت آنکه بدل شد گدای فقر
سودم شود زیان و تجارات من تباه
گر بدهم و دو کون ستانم بهای فقر
جبریل شد مشرف صحن سرای ما
گشتیم تا مشرف صحن سرای فقر
دست ملک ز دامن درویش کوتهست
آنجا که نیست جای کس آنجاست جای فقر
ما را فنای فقر بملک بقا کشید
ملک بقا اگر طلبی در فنای فقر
شه گردد ار ز سلطنت فقر با خبر
بنهد هوای سلطنت اندر هوای فقر
گوئی که من شنیدم و بس از فضای دل
روزی که زد منادی دولت ندای فقر
حیران شود بصورت تصویر آفتاب
گر ما کشیم پرده ز روی صفای فقر
چونان صفا بحشمت سلطان قفا زنی
ای سالک ار قدم زنی اندر قفای فقر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل ستایش فقر عرفانی است و شاعر از روزی میگوید که خرقهٔ فقر پوشید و خود را از پادشاهان برتر دید. او فقر را از ملک جمشید و فریدون و دارا و حتی از دو جهان گرانتر میشمارد و فنای در فقر را راه رسیدن به بقا میداند. در پایان سالک را فرا میخواند که مانند صفا در پی فقر برود و شکوه سلطانی را خوار بشمارد.
هوش مصنوعی: روزی که خرقهٔ فقر را بر دوش انداختم، از بزرگی و شکوه فقر با پادشاهی جمشید برابری کردم و خود را همسنگ آن دیدم.
هوش مصنوعی: ای دل، از شکوه فریدون و مقام کیخسرو و شاهان کیانی دوری کن و شکر کن که با فقر آشنا شدهای.
هوش مصنوعی: درویش دلش را به ثروت و ملک دارا نمیفروشد؛ صاحب دولت حقیقی کسی است که در دل گدای فقر شده باشد.
هوش مصنوعی: اگر فقر را بفروشم و در بهای آن هر دو جهان را بگیرم، سودم زیان میشود و سوداگریام تباه میگردد؛ یعنی فقر از دو جهان گرانبهاتر است.
هوش مصنوعی: از وقتی که به حیاط سرای فقر راه یافتیم و مشرف شدیم، جبرئیل به صحن خانهٔ ما آمد و از دیدار آن مشرف شد.
هوش مصنوعی: دست فرشته هم به دامن درویش نمیرسد؛ جایگاه فقر جایی است که هیچکس را در آن راه نیست.
هوش مصنوعی: فانی شدن در فقر ما را به سرزمین بقا رساند؛ اگر ملک جاودانگی میخواهی، آن را در فنای فقر بجوی.
هوش مصنوعی: اگر پادشاه از پادشاهی فقر آگاه شود، آرزوی سلطنت را رها میکند و در هوای فقر مینهد.
هوش مصنوعی: گویی روزی که منادی دولت ندای فقر را سر داد، تنها من بودم که آن را از فضای دل شنیدم.
هوش مصنوعی: اگر ما پرده از چهرهٔ پاکی و روشنی فقر برداریم، آفتاب مانند نقشی بیجان حیران و خیره میماند.
هوش مصنوعی: ای سالک، اگر در پی فقر گام برداری، مانند صفا بر شکوه و حشمت سلطان پشت پا میزنی و آن را خوار میشماری. «صفا» تخلص شاعر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.