مگر که بوی گل و لاله [از] هوا جوشید
که باز شور و جنون در دماغ ما جوشید
عنان ز گرد تو شد ابلق نظر را گرم
غبار کوی تو گویا به توتیا جوشید
چه الفت است خدایا که او به من دارد
کسی ندیده به بیگانه آشنا جوشید
حنا به آن کف پا رو به رو نشد هرگز
بسی به خون شهیدان کربلا جوشید
به روی یار سعیدا سخن به عکس مگوی
که خون شرم در آیینهٔ حیا جوشید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف شور و حال عاشقانه خود میپردازد. بوی گل و لاله به او حس شور و جنون میدهد و یاد معشوق باعث گرم شدن روحش میشود. او به الفت عمیقی که بین خود و معشوق احساس میکند، اشاره میکند و در ادامه به زیبایی و بینظیری معشوق مینگرد. شاعر به خون شهیدان کربلا نیز اشاره میکند و از تاثر و شور ناشی از این یاد در دل خود سخن میراند. در نهایت، بر این نکته تاکید میکند که در hablar با معشوق خود، باید با احتیاط و شرم رفتار کند.
هوش مصنوعی: فقط زمانی که عطر گل و لاله در هوا به مشام برسد، دوباره احساس شوق و جنون در ذهن ما به وجود میآید.
هوش مصنوعی: گرد و غبار دور تو به اندازهای عمیق است که نگاه را سردرگم کرده و به نظر میرسد که این غبار به چشمانم نشسته و آنها را تار کرده است.
هوش مصنوعی: خدایا، چه ارتباطی عجیب و عمیقی بین من و او وجود دارد که هیچکس نتوانسته است این نوع نزدیکی را بین دو بیگانه مشاهده کند.
هوش مصنوعی: خون شهیدان کربلا در دل زمین جوشیده است، اما حنا هرگز به پاهای آنها نرسید.
هوش مصنوعی: با روی خوش با معشوق سخن بگو و دروغ نگو، چون شرم و حیا همچون خونی در دل انسان به جوش میآید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
که دست در خُمِ مِی زد، که خون ما جوشید
که برفروخت که درچشم ما حیا جوشید
هزار آبله از هر نفس فروریزد
چنین که از ته دل تا لبم دعا جوشید
ترانهٔ که چمن را به خون گرم گرفت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.