نسیمِ صبحِ فَنا، تیغ بَر کَف، اِستادَهست
نَفَس چگونه بَرآرَد، چراغِ هستیِ ما؟
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
نسیمِ صبحِ فَنا، تیغ بَر کَف، اِستادَهست
نَفَس چگونه بَرآرَد، چراغِ هستیِ ما؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این تکبیت هستی انسان را به چراغی و مرگ را به نسیم سحری تشبیه میکند که شمشیر به دست ایستاده است. همانگونه که با وزیدن باد صبح چراغها خاموش میشوند، مرگ نیز آمادهٔ خاموشکردن زندگی ماست؛ از این رو حتی نفسکشیدن برای این چراغ دشوار و پرخطر است. بیت بر ناپایداری عمر و نزدیکی همیشگی مرگ تأکید دارد.
هوش مصنوعی: باد صبحگاهیِ نابودی (مرگ) شمشیر به دست ایستاده و آمادهٔ خاموشکردن است؛ پس چراغ وجود ما چگونه جرئت کند نفسی بکشد و شعلهای برآورد؟ زندگی ما مانند چراغی است که باد صبح هر لحظه آن را تهدید میکند و مرگ پیوسته در کمین است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.