می‌کِشم تهمتِ سجّاده‌ی تَزویر از خَلق
گرچه فرسوده شد از بارِ سَبو، دوش، مَرا
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
می‌کِشم تهمتِ سجّاده‌ی تَزویر از خَلق
گرچه فرسوده شد از بارِ سَبو، دوش، مَرا
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از حسرت و ناامیدی خود سخن می‌گوید و به تهمت‌هایی که نسبت به او وجود دارد اشاره می‌کند. او بر این باور است که با وجود بار سنگین مشکلات و فشارهایی که بر دوش اوست، همچنان تلاش می‌کند تا چهره‌ای راستین و دور از تزویر از خود نشان دهد. این تضاد بین واقعیت و ظاهر، احساس درد و تنهایی را در او بیدار کرده است.
هوش مصنوعی: من با وجود اینکه دیگران به من تهمت می‌زنند و مرا متهم می‌کنند، همچنان بار سنگین این تهمت را بر دوش می‌کشم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.