|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس درد و غم ناشی از مصیبت و رنج سخن میگوید. او تصویر میکند که غم در دلش پیچیده و از خانهشان دود میآید. زخمهایی که صبح نمایان میشوند، نشاندهنده رنج عمیق او هستند. همچنین، شاعر به زیبایی چهرهای آتشین اشاره میکند که نگاه کردن به آن باعث شعلهور شدن درد در دلش میشود. بهطور کلی، این شعر تصویری از رنج، غم و زیبایی را به نمایش میگذارد.
هوش مصنوعی: از طریق چشم، اندوه به جان انسان نفوذ میکند و بخار غم از دودی که در تاریکی خانه ما میپیچد، به وضوح احساس میشود.
هوش مصنوعی: به چه کسی میتوان شکایت کرد که زخمهای ناشی از تیرگی صبح را میبیند؟ دردی که از بدنم برمیخیزد، به خاطر لباسی است که خونی است و جسم مرا میپیچاند.
هوش مصنوعی: آیا کسی میتواند از دیدن چهره زیبا و سوزان او چشم برگیرد؟ زیرا هر بار که به او نگاه میکنیم، بوی عطرش مانند دود در فضا میپیچد.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.