صبح محشر آن پریرو را نقاب دیگرست
تشنه دیدار را کوثر سراب دیگرست
گرچه دارد چشمه خورشید آب روشنی
در عرق روی بتان را آب و تاب دیگرست
نشأه صهبا نباشد اینقدر دنباله دار
مستی آن چشم مخمور از شراب دیگرست
طالع شهرت بلند افتاده است آن زلف را
ورنه آن موی میان را پیچ و تاب دیگرست
نامه خواندن می دهد هر چند یاد از التفات
پاره کردن نامه ما را جواب دیگرست
آب در پستی عنان خویش نتواند گرفت
عمر را در موسم پیری شتاب دیگرست
گرچه عمر گرمرو پا در رکاب افتاده است
قامت خم زندگانی را رکاب دیگرست
گوشه گیری را که امید گشاد از بستگی است
در به روی خلق بستن فتح باب دیگرست
این که در تر دامنی چون ابر طوفان می کنیم
پشت ما گرم از فروغ آفتاب دیگرست
غافلان از کاهلی امروز را فردا کنند
هر نفس بر عارفان روز حساب دیگرست
نیست صائب چشم ما چون دیگران بر نوبهار
مزرع امید ما سبز از سحاب دیگرست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بر ردیف «دیگرست» بنا شده و در هر بیت چیزی را برتر و متفاوت از نمونهٔ آشنای آن نشان میدهد. چند بیت نخست در وصف معشوق است: نقابش در قیامت، طراوت چهره، مستیِ چشم و پیچوتابِ کمر. سپس شاعر به شتابِ عمر در پیری، گشایشی که در گوشهنشینی هست و حسابرسیِ هر لحظهٔ عارفان میپردازد. در پایان میگوید امید او از فیضی غیبی سیراب میشود، نه از بهار و اسباب ظاهری.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ پریچهره حتی در صبح قیامت که همهچیز آشکار میشود، نقابی دیگر بر رو دارد و دیده نمیشود. برای کسی که تشنهٔ دیدار اوست، حتی کوثرِ بهشت هم سرابی بیش نیست.
هوش مصنوعی: هرچند چشمهٔ خورشید آبی روشن و درخشان دارد، چهرهٔ زیبارویان وقتی عرق میکند، طراوت و درخششی دیگر و برتر دارد.
هوش مصنوعی: سرخوشیِ شراب اینقدر دیرپا و ماندگار نیست. پس مستیِ آن چشمِ خمار از شرابی دیگر است، نه از بادهٔ معمولی.
هوش مصنوعی: بخت شهرت با زلف یار یار بوده که به پیچوتاب نامدار شده است. وگرنه کمرِ باریکِ او که مانند مو است، پیچوتابی بیشتر و دلرباتر دارد.
هوش مصنوعی: هرچند خواندنِ نامه نشانهٔ توجه و عنایت است، پارهکردنِ نامهٔ ما به دست معشوق برای ما خود پاسخی دیگر و معنادار است.
هوش مصنوعی: همانگونه که آب در سراشیبی نمیتواند خود را نگه دارد، عمر نیز در روزگار پیری با شتابی بیشتر میگذرد.
هوش مصنوعی: عمرِ تندرو همیشه پا در رکاب و آمادهٔ رفتن است. اما قامتِ خمیده در پیری خود رکابی دیگر است که زندگی را آمادهٔ رفتن نشان میدهد.
هوش مصنوعی: برای گوشهنشینی که گشایش را در بستگی و انزوا میجوید، بستنِ در به روی مردم خود گشودنِ دری تازه و نوعی پیروزی است.
هوش مصنوعی: اگر ما مانند ابر در آلودگی و گناه طوفان به پا میکنیم، از آن است که پشتمان به پرتوِ آفتابی دیگر گرم است، یعنی به لطف و رحمت الهی امید داریم.
هوش مصنوعی: غافلان از تنبلی کار امروز را به فردا میاندازند، اما برای عارفان هر نفس خود روزِ حسابی جداگانه است و هر دم از خود حساب میکشند.
هوش مصنوعی: صائب میگوید چشم ما مانند دیگران به بهار دوخته نیست. کشتزارِ امید ما از ابری دیگر سبز میشود، یعنی از فیضی غیبی و نه از اسباب ظاهری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
هر نقاب روی جانان را نقاب دیگرست
هر حجابی را که طی کردی حجاب دیگرست
ناامیدی را به نومیدی مداوا می کنند
هر سرابی را درین وادی سراب دیگرست
هر پریشان جلوه ای ما را نمی آرد به وجد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.