شکوه ای دارم به شرط آن که پنهان بشنوی
پیش ازان کز من خبر در کافرستان بشنوی
در خزان ای شاخ گل گرد سرت پر می زند
حرف بلبل را اگر در نوبهاران بشنوی
چون سهیل از دیدن رنگش به خون غلطیده ای
آه اگر بویی ازان سیب زنخدان بشنوی
ناله زنجیر، مغناطیس شور عشق است
داستان زلف سر کن تا پریشان بشنوی
تا به خون خود توانی کرد لب شیرین، مباد
حرف تلخ از خضر بهر آب حیوان بشنوی
نکهت پیراهن او سر به مهر غیرت است
نیست بوی گل که از هر باغ و بستان بشنوی
ناله ناقوس هم راهی به مقصد می برد
از موئذن چند صائب بانگ ایمان بشنوی؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق با گلایهای پنهانی آغاز میکند و به معشوق یادآور میشود که اگر در جوانی به عاشق اعتنا کند، عاشق در پیری هم وفادار میماند. سپس از تأثیر ویرانگر زیبایی یار، پیوند زلف با دیوانگی و زنجیر، و یگانه بودن بوی یار که چون پیراهن یوسف به هر کسی نمیرسد سخن میگوید. در میانه، خواری کشیدن حتی برای آب حیات را نکوهش میکند و در پایان با نگاهی فراتر از مرزهای دین میگوید که نالهٔ ناقوس هم مانند بانگ مؤذن به خدا راه میبرد.
هوش مصنوعی: گلایهای از تو دارم، به این شرط که آن را پنهانی و دور از دیگران بشنوی؛ پیش از آنکه از نومیدی عشق کارم به کفر بکشد و خبرم را از سرزمین کافران بشنوی.
هوش مصنوعی: ای شاخهٔ گل، اگر در بهارِ زیباییات سخن بلبل را بشنوی و به عاشق اعتنا کنی، او در خزان، که زیباییات رفته است، همچنان گرد تو میگردد و بر تو فدا میشود. یعنی وفاداری عاشق در پیری پاداش توجه در جوانی است.
هوش مصنوعی: مانند ستارهٔ سهیل که سرخرنگ است، تنها از دیدن رنگ سیبِ چانهٔ یار در خون غلتیدهای؛ وای به حالت اگر بوی آن را هم بشنوی، که آنگاه حالت از این هم بدتر خواهد شد.
هوش مصنوعی: نالهٔ زنجیر مانند آهنربا شور و دیوانگی عشق را به خود میکشد؛ داستان زلف یار را آغاز کن تا آن را پریشان بشنوی و خود نیز پریشان و دیوانه شوی.
هوش مصنوعی: تا وقتی میتوانی با خون دل خود لب را شیرین کنی و قانع باشی، مبادا برای به دست آوردن آب حیات، سخن تلخ و منت خضر را تحمل کنی. یعنی خواری کشیدن حتی برای عمر جاوید ارزش ندارد.
هوش مصنوعی: بوی پیراهن یار از روی غیرت مهر و موم شده و پنهان است؛ این بوی گل نیست که بتوانی از هر باغ و بوستانی بشنوی. اشاره به بوی پیراهن یوسف که تنها به یعقوب رسید.
هوش مصنوعی: نالهٔ ناقوس کلیسا نیز راهی به سوی مقصود، یعنی خدا، میبرد؛ ای صائب، تا کی میخواهی بانگ ایمان را فقط از مؤذن بشنوی؟ یعنی همهٔ راهها به حق میرسند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.