سر فرو نارد به گردون اختر دیوانگی
گرد خاکستر نگیرد اخگر دیوانگی
می زند پر در فضای لامکان با آن که هست
زیر سنگ کودکان بال و پر دیوانگی
می شمارد در شمار داغهای خامسوز
آفتاب روز محشر را سر دیوانگی
سهل باشد کوهکن گر سر به جای پا گذاشت
کوه را از پا درآرد ساغر دیوانگی
کاش تیغش از نیام خاک می آمد برون
تا به مجنون می نمودم جوهر دیوانگی
هست تا سنگ ملامت برقرار خویشتن
پشت خود بر کوه دارد لشکر دیوانگی
بحر عقل است آن که هر موجی به زنجیرش کند
نیست لنگر گیر بحر اخضر دیوانگی
سینه بر دریای آتش می زنم همچون سپند
تا به مغزم خورد بوی مجمر دیوانگی
در دیار ساده لوحان نقش بار خاطرست
محو سازد سکه را از خود زر دیوانگی
چرخ را در نیم جولان زیر پا می آورد
سنگ طفلان گر نگردد لنگر دیوانگی
بستر بیمار عقل از یک عرق گردد خنک
تا قیامت گرم باشد بستر دیوانگی
هر که خود را فرد باطل کرد در دیوان عقل
همچو صائب می شود سردفتر دیوانگی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش دیوانگی عاشقانه و برتری آن بر عقل است. صائب دیوانگی را آتشی خاموشنشدنی، پرندهای که با وجود سنگ کودکان در لامکان پرواز میکند و دریایی بیلنگر وصف میکند و ملامت مردم را پشتوانهٔ آن میداند. در برابر، عقل را بیماری میشمارد که تبش زود فرو مینشیند و در پایان میگوید هر که خود را از دفتر عقل بیرون کند، چون او سرآمد دیوانگان میشود.
هوش مصنوعی: ستارهٔ دیوانگی در برابر آسمان سر خم نمیکند و اخگر دیوانگی هرگز زیر خاکستر خاموش و پوشیده نمیشود؛ یعنی شور عاشقانه نه تسلیم فلک میشود و نه فروکش میکند.
هوش مصنوعی: هرچند بال و پر دیوانه زیر سنگهایی است که کودکان به سویش پرتاب میکنند، باز هم در عالم بیمکان پرواز میکند؛ آزار ظاهری مانع پرواز روحی او نیست.
هوش مصنوعی: سرِ دیوانه آفتاب سوزان روز قیامت را هم در شمار داغهای ناپخته و کمسوز میآورد؛ یعنی سوز درون دیوانه از گرمای خورشید محشر بیشتر است.
هوش مصنوعی: اینکه فرهاد کوهکن سر خود را فدا کرد و به جای پا نهاد کار کوچکی است؛ جام دیوانگی میتواند خود کوه را از پا درآورد.
هوش مصنوعی: کاش شمشیر دیوانگی من از غلاف خاک (تن) بیرون میآمد تا گوهر و حقیقت دیوانگی را به مجنون نشان میدادم؛ یعنی دیوانگی من از مجنون هم برتر است.
هوش مصنوعی: تا وقتی سنگ سرزنش مردم بر جای خود هست، لشکر دیوانگی به کوهی تکیه دارد؛ ملامت پشتوانه و قوّت دیوانگان است.
هوش مصنوعی: عقل دریایی است که هر موجی آن را در بند و زنجیر میکشد، اما دریای سبز و بیکران دیوانگی لنگرپذیر نیست و آرام و مهار نمیشود.
هوش مصنوعی: مانند اسپند خود را به دریای آتش میزنم تا بوی آتشدان دیوانگی به مغزم برسد؛ برای رسیدن به شور دیوانگی سوختن را میپذیرم.
هوش مصنوعی: در سرزمین سادهدلان هر نقشی بر دل سنگینی میکند، و زرِ دیوانگی نقش سکه را از روی خود پاک میکند؛ دیوانگی از هر نشان و قید ظاهری آزاد است.
هوش مصنوعی: اگر سنگ کودکان مانند لنگر دیوانه را سنگین و متوقف نکند، دیوانگی در نیمتاخت آسمان را زیر پا میگذارد.
هوش مصنوعی: بستر بیمار عقل با یک عرق کردن سرد میشود و تبش فرو مینشیند، اما بستر دیوانگی تا قیامت گرم و سوزان میماند.
هوش مصنوعی: هر کس خود را در دفتر عقل باطل و بیاعتبار شمارد، مانند صائب سرآمد و پیشوای دفتر دیوانگی میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.