مرا ز لاله چراغ نظر شود روشن
ز قرب سوخته جانان شرر شود روشن
چو آتش جگر لعل، بی زوال بود
چراغ هر که به خون جگر شود روشن
ز بس گرفته ز نادیدنی شده است دلم
ز زنگ، آینه ام بیشتر شود روشن
ز حرف سرد دل ما چو غنچه بگشاید
چراغ ما به نسیم سحر شود روشن
دلی که تیره ز اوضاع روزگار شده است
در آفتاب قیامت مگر شود روشن
به گرمخونی من خسته ای ندارد عشق
چو شمع از رگ من نیشتر شود روشن
گره ز کار دل من شود به آبله باز
چنان که چشم صدف از گهر شود روشن
نکرد گرمی پرواز بی پر و بالم
کجا ز شمع مرا بال و پر شود روشن؟
درین محیط عنان را کشیده دار چو موج
که از استادگی آب گهر شود روشن
چراغ هر که ز دلهای گرم افروزد
ز آستین صبا بیشتر شود روشن
ز رشک حسن گلوسوز یار نیست بعید
چو شمع سبز اگر نیشکر شود روشن
ز عمر قسمت ما نیست جز زمان وداع
چو آن چراغ که وقت سحر شود روشن
نرفت تیرگی از دل به سعی ما صائب
مگر ز پرتو اهل نظر شود روشن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ روشن شدن دل و چراغ جان از راههای ناهمسان و وارونه است: از خون جگر، از سخن سرد، از آبله و رنج، و از آرامش موج که گوهر میآفریند. شاعر از تیرگی دل در اوضاع زمانه و کوتاهی بهرهٔ خود از عمر مینالد. در پایان میپذیرد که کوشش خودش دل را روشن نکرده و امیدش به پرتو اهل نظر و صاحبدلان است.
هوش مصنوعی: چشم و نگاه من از دیدن لاله روشن میشود، چنانکه از نزدیکی به دلسوختگان جانان، شرر و آتش در من شعله میگیرد. لالهٔ داغدار برای من نشانهٔ سوختگی عاشقانه است.
هوش مصنوعی: چراغ کسی که با خون جگر (رنج و سختی) روشن شود، مانند آتش درون لعل، زوالناپذیر و همیشگی است. روشنیای که از رنج به دست آید پایدار است.
هوش مصنوعی: دلم از دیدن چیزهای ناخوشایند و ناشایست چنان گرفته و تیره شده که زنگار، آینهٔ دلم را بیشتر روشن میکند؛ یعنی کار من وارونه شده و تیرگی برایم روشنی آورده است.
هوش مصنوعی: دل ما با سخن سرد مانند غنچه شکفته میشود و چراغ ما با نسیم سحر روشن میشود؛ یعنی برخلاف دیگران، آنچه دیگران را خاموش میکند ما را شکوفا و روشن میسازد.
هوش مصنوعی: دلی که از وضع زمانه تیره شده، شاید فقط در آفتاب روز قیامت روشن شود؛ یعنی در این دنیا امیدی به روشنی آن نیست.
هوش مصنوعی: عشق دلسوختهای به گرمی و پرشوری من ندارد؛ از رگ من، چنانکه از شمع، نیشتر (فصّاد) روشن و آتشین میشود؛ یعنی خونم چنان گرم است که نیشتر را شعلهور میکند.
هوش مصنوعی: گره کار دل من با تاول و رنج راه گشوده میشود، همانگونه که چشم صدف با مروارید روشن میشود. سختی برای من مایهٔ گشایش است.
هوش مصنوعی: من که بیبال و پرم، گرمی پرواز نیافتم؛ چگونه ممکن است مانند پروانه از شمع، بال و پرم روشن شود و بسوزد؟ ناتوانیام حتی از سوختن عاشقانه محرومم کرده است.
هوش مصنوعی: در این دریای هستی، مانند موج عنان خود را نگه دار و آرام باش، زیرا مروارید از آرامش و ایستادگی آب پدید میآید و روشن میشود. آرامش و صبر گوهر میآفریند.
هوش مصنوعی: چراغ کسی که از دلهای گرم و پرشور افروخته شود، باد صبا آن را خاموش نمیکند بلکه بیشتر روشن میسازد.
هوش مصنوعی: از رشک زیبایی شیرین و دلسوز یار بعید نیست که نیشکر مانند شمع سبز آتش بگیرد و بسوزد.
هوش مصنوعی: سهم ما از عمر جز لحظهٔ وداع نیست، مانند چراغی که هنگام سحر روشن شود و بیدرنگ باید خاموش گردد.
هوش مصنوعی: صائب، با کوشش خودمان تیرگی از دل نرفت؛ شاید از پرتو صاحبدلان و اهل بینش روشن شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.