چو تیغم پهلوی خود جای ده جوهر تماشا کن
بکش دست نوازش بر سرم دیگر تماشا کن
به تیغ طعنه بی جوهری خونم چه می ریزی؟
چو آیینه مرا رویی بده، جوهر تماشا کن
مرا از کسوت بخت سیه عریان کن و بنگر
بیفشان ز اخگر من گرد، خاکستر تماشا کن
مباد آب در چشمت بگردد از فروغ او
بپوشان چشم را آنگاه این گوهر تماشا کن
رگ خامی ندارم، میوه شاخ بلندم من
عیار این سخن از چهره چون زر تماشا کن
ندارم در جگر آهی، اگر باور نمی داری
بنه از استخوانم عود در مجمر تماشا کن
هلاکم کرد و می سوزد به خاکم شمع کافوری
پس از عمری به من دلسوزی اختر تماشا کن
هزاران بوسه در پرواز گرد آن دهن بنگر
هجوم تشنگان را بر لب کوثر تماشا کن
بخوان در بوستان یک مصرع از اشعار من صائب
میان عندلیبان شورش محشر تماشا کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از معشوق یا مخاطب میخواهد به او اعتنا و نوازش کند تا جوهر و ارزش پنهانش آشکار شود و با طعنه او را بیارزش نخواند. با تصویرهای شمشیر، آینه، اخگر، عود و میوهٔ پخته، پختگی و سوز درون خود را نشان میدهد و از بخت بد و دلسوزی دیرهنگام شکایت میکند. در پایان به هجوم بوسهها بر دهان معشوق اشاره میکند و با فخر شاعرانه میگوید شعرش در میان بلبلان شوری چون قیامت برپا میکند.
هوش مصنوعی: مرا مانند شمشیر در کنار خود جای بده تا گوهر و ارزش درونیام را ببینی؛ دست نوازش بر سرم بکش و آنگاه جلوهای دیگر از من تماشا کن.
هوش مصنوعی: چرا با شمشیر طعنه که مرا بیجوهر و بیارزش میخوانی خونم را میریزی؟ مانند آینه به من روی خوش نشان بده و توجه کن، آنگاه جوهر و هنرم را ببین.
هوش مصنوعی: جامهٔ بخت سیاه را از تنم بیرون کن و ببین چه هستم؛ گرد و خاکستر را از اخگر وجودم بتکان تا آتش درونم پیدا شود.
هوش مصنوعی: مبادا از درخشش این گوهر (وجود یا سخن من) چشمت آب بیفتد و خیره شود؛ پس چشم را بپوشان و آنگاه این گوهر را تماشا کن.
هوش مصنوعی: در من رگی از خامی نیست و میوهٔ پختهٔ شاخ بلندم؛ درستی این ادعا را از چهرهٔ زردم که چون زر است بسنج.
هوش مصنوعی: اگر باور نداری که از بس سوختهام دیگر آهی در جگرم نمانده، استخوانم را چون عود در آتشدان بگذار و ببین که چگونه میسوزد و بوی خوش میدهد.
هوش مصنوعی: شمع کافوری (معشوق سپیدروی) مرا کشت و اکنون بر خاکم شمع میسوزد؛ ببین که ستارهٔ بختم پس از عمری چگونه به من دلسوزی میکند، و این دلسوزی دیرهنگام و طنزآمیز است.
هوش مصنوعی: هزاران بوسه را ببین که گرد آن دهان در پروازند؛ گویی هجوم تشنگان را بر کنار حوض کوثر تماشا میکنی.
هوش مصنوعی: ای صائب، یک مصرع از شعر خود را در بوستان بخوان و ببین که در میان بلبلان چه شور و غوغایی چون قیامت برپا میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دمی در پای خم سرمان و بحر و بر تماشا کن
بیا و آنچه جم می دید در ساغر تماشا کن
میان ابروی جانان عجب جنگی است پیوسته
کمان و تیر و تیغ و دشنه و خنجر تماشا کن
در این زندان هشیاری چه خود را مبتلا داری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.