ز روی آتشین شمع اگر شد انجمن روشن
شبستان جهان گردید ازان سیمین بدن روشن
شهید عشق مستغنی ز شمع دیگران باشد
که سازد خاک خود را لاله خونین کفن روشن
به خاکش تا به دامان قیامت نور می بارد
چراغ هر که گردید از دم گرم سخن روشن
زر گل تا قیامت می کند رقص سپند آنجا
گلستانی که شد از شعله آواز من روشن
به سیلی می کند اخوان جهان تاریک در چشمش
چراغ روی هر کس شد چو یوسف از وطن روشن
به خون می غلطد از رشک عقیق آتشین او
سهیلی کز فروغش شد جگرگاه یمن روشن
فغان کز خط چراغ زیر دامن شد لب لعلی
که چون فانوس بود از پرتوش چاه ذقن روشن
ز کار هر کسی ظاهر شود خون خوردنش صائب
ز جوی شیر باشد سرگذشت کوهکن روشن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بر محور «روشن شدن» میگردد و فروغ را در جلوههای گوناگون نشان میدهد: روشنی چهرهٔ معشوق که از شمع فراتر است، لالهٔ خونین که چراغ مزار شهید عشق میشود و سخنی که نام سخنور را تا قیامت روشن نگه میدارد. شاعر سپس از حسدی میگوید که مانند حسد برادران یوسف دامن صاحبان درخشش را میگیرد، و از خطی که فروغ لب معشوق را میپوشاند. در پایان نتیجه میگیرد که رنج هرکس از کارش آشکار است، چنانکه جوی شیر گواه رنج فرهاد است.
هوش مصنوعی: اگر از چهرهٔ آتشین شمع تنها یک مجلس روشن شد، از آن معشوقِ سیمینتن همهٔ شبستانِ جهان روشن گشت. یعنی پرتو معشوق از شمع بسیار فراگیرتر است.
هوش مصنوعی: کشتهٔ راه عشق به چراغی که دیگران بر گورش بیفروزند نیازی ندارد، زیرا لالهٔ خونینکفن خودْ خاک او را روشن میکند. لالهٔ سرخی که از خاک شهید میروید، چراغ مزار اوست.
هوش مصنوعی: هرکس که چراغ وجودش با نفس گرم سخن روشن شد، تا روز قیامت بر خاک او نور میبارد. یعنی سخنور به سبب سخنش نام و فروغی جاودان دارد.
هوش مصنوعی: در گلستانی که از شعلهٔ آواز من روشن شده باشد، زرِ گل (پرچمهای زرد میان گل) تا قیامت مانند اسپند بر آتش به رقص و جنبش درمیآید. شاعر از گرمی و تأثیر سخن خود میگوید.
هوش مصنوعی: هرکس که مانند یوسف چهرهاش در وطن خود درخشید، برادرانش از حسد با سیلی جهان را در چشمش تاریک میکنند. یعنی هنرمند و صاحبجمال در میان خویشان خود گرفتار حسد و آزار است.
هوش مصنوعی: ستارهٔ سهیل که از پرتوش دل سرزمین یمن روشن شده، از رشکِ لب سرخ و آتشینِ چون عقیقِ معشوق در خون میغلتد. اشاره به سرخشدن عقیق یمنی از تابش سهیل است که در برابر لب معشوق ناچیز مینماید.
هوش مصنوعی: افسوس که لب لعلگونی که مانند فانوس چاه زنخدان را با پرتو خود روشن میکرد، با رستن خط (موی تازهٔ چهره) مانند چراغی زیر دامن پنهان و کمفروغ شد. یعنی آمدن خط زیبایی و جلوهٔ لب را پوشاند.
هوش مصنوعی: صائب، رنج و خوندل خوردن هرکس از کار و اثرش آشکار میشود؛ چنانکه سرگذشت فرهاد کوهکن از جوی شیری که کند روشن و پیداست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.