فقیران را به چوب منع از درگاه خود راندن
به شمع دولت بیدار باشد دامن افشاندن
مگردان روی گرم از دوستان تا دولتی داری
که از یک شمع روشن می توان صد شمع گیراندن
به خاموشی ز زخم خصم بد گوهر مشو ایمن
که آب تیغ طوفان می کند در وقت خواباندن
دهد هر کس به ریزش دست خود در زندگی عادت
به نقد جان به آسانی تواند دست افشاندن
بپوشان دیده از خود، در حریم وصل محرم شو
که با دریا یکی گردد حباب از چشم پوشاندن
ز دل زنگار غفلت می زداید صحبت پاکان
که در گوهر نگردد سبز، رنگ آب از ماندن
دل بی تاب دارد دور باش خانه زاد از خود
مروت نیست ما را چون سپند از بزم خود راندن
لطیف افتاده است از بس که آن سیمین بدن صائب
خط نارسته را زان صفحه رومی توان خواندن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از پندها و مضمونهای جداگانه است: شاعر توانگران را از راندن فقیران و روی گرداندن از دوستان برحذر میدارد و بخشش را مایهٔ آسانجانسپردن میداند. سپس از ایمن نبودن از دشمن خاموش، ترک خودبینی برای رسیدن به وصل مانند حباب در دریا، و اثر پاککنندهٔ همنشینی با پاکان سخن میگوید. در پایان از بیقراری دل خود مانند اسپند و از لطافت و شفافیت چهرهٔ معشوق یاد میکند.
هوش مصنوعی: راندن تهیدستان از درگاه خود با چوب منع و بازداشتن، مانند آن است که دامن بر شمع روشن بخت و اقبال خود بیفشانی و آن را خاموش کنی؛ یعنی با این کار بخت خود را از دست میدهی.
هوش مصنوعی: تا وقتی که بخت و دولت داری، روی گرم و مهربان خود را از دوستان برنگردان؛ زیرا از یک شمع روشن میتوان صد شمع دیگر را روشن کرد و از دولت تو بسیاری بهره میبرند بیآنکه از تو چیزی کم شود.
هوش مصنوعی: از دشمن بدذات به خاطر خاموشی و آرامش ظاهریاش خود را در امان مپندار؛ زیرا آب و جلای شمشیر هنگامی که آرام و خوابانده به نظر میرسد، در هنگام فرود آمدن طوفانی از خون به پا میکند.
هوش مصنوعی: هر کس در زندگی دست خود را به بخشش و دهش عادت دهد، هنگام مرگ نیز میتواند به آسانی از سرمایهٔ جان دست بشوید و آن را رها کند.
هوش مصنوعی: از دیدن خود چشم بپوش و خودبینی را رها کن تا در حریم وصل محرم شوی؛ چنانکه حباب با بستن چشم خود، یعنی ترکیدن و از میان رفتن، با دریا یکی میشود.
هوش مصنوعی: همنشینی با پاکان زنگار غفلت را از دل میزداید؛ همانگونه که آب در درون گوهر هرچند بماند، سبز و گندیده نمیشود.
هوش مصنوعی: دل بیقرار ما خودش نگهبانی دارد که ما را از جایی دور میکند و خود به خود از بزم بیرون میجهیم؛ پس جوانمردی نیست که ما را مانند اسپند از بزم خود برانی، چون خودمان مانند اسپند بیقرار میرویم.
هوش مصنوعی: صائب، آن معشوق سیمینتن چنان لطیف و شفاف است که موی خطی را که هنوز بر چهرهاش نروییده، میتوان از صفحهٔ رویش خواند و دید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.