گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من
کیست پردازد به جسم لاغر مجنون من؟
از خمار چشم لیلی همچنان خون می خورم
گر شود ناف غزالان ساغر مجنون من
مانع طوفان نگردد جوش گوهر بحر را
کی شود سنگ ملامت لنگر مجنون من؟
می تپم در خون چون داغ لاله از بی طاقتی
گر بود در دامن لیلی سر مجنون من
حلقه انصاف در گوشش کشم از پیچ و تاب
هر که را حرفی بود در جوهر مجنون من
صفحه مشق جنون دشت پیمایان عشق
هست فرد باطلی از دفتر مجنون من
فرصت خاریدن سر نیست مجنون مرا
مرغ می خارد به پاگاهی سر مجنون من
درد و داغ عشق را از سینه گر بیرون دهم
می شود عالم سیاه از لشکر مجنون من
شیر ناخن می گذارد، بال می ریزد عقاب
از شکوه عشق در بوم و بر مجنون من
نیست ممکن از غرور عشق سر بالا کنم
محمل لیلی گر آید بر سر مجنون من
چون فلاخن کز گرانسنگی سبک جولان شود
سنگ طفلان می شود بال و پر مجنون من
جلوه آتش کند صائب به چشم شبروان
بس که سوزد ز آتش سودا سر مجنون من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، صائب دیوانگیِ عاشقانهٔ خود را «مجنون من» مینامد و آن را با مضمونهای ماجرای لیلی و مجنون وصف میکند: پرندگانی که در سرش آشیانه دارند، سنگ کودکان، ملامت مردم و محمل لیلی. او جنون خود را برتر از جنون همهٔ عاشقان دیگر میداند و میگوید نه ملامت آرامش میکند و نه وصال. سنگ ملامت هم برایش بال پرواز میشود، و در پایان سرش از آتش سودا چون چراغی برای شبروان میسوزد.
هوش مصنوعی: اگر پرندگانی که بر سر مجنونِ من آشیانه کردهاند با ناخن سرش را نخارند، چه کسی به تن لاغر و رهاشدهٔ او رسیدگی میکند؟ یعنی مجنون جز پرندگان هیچ غمخواری ندارد.
هوش مصنوعی: حتی اگر ناف آهوان، یعنی نافهٔ مشک، جام مجنون من شود، باز هم از خمارِ چشم لیلی خون دل میخورد. هیچ چیز جای چشم لیلی را برایش پر نمیکند.
هوش مصنوعی: همانطور که گوهرِ درون دریا جلوی توفان دریا را نمیگیرد، سنگ ملامت مردم هم لنگرِ مجنون من نمیشود و آرامش نمیکند.
هوش مصنوعی: حتی اگر سر مجنون من در دامن لیلی باشد، از بیتابی مانند داغ میان لاله در خون میتپد. یعنی وصال هم بیقراری عاشق را از میان نمیبرد.
هوش مصنوعی: هر کس در گوهر و اصالت مجنون من عیبی بگیرد، با پیچ و تاب عشق حلقهٔ انصاف را در گوشش میاندازم. یعنی او را وادار میکنم بندهٔ انصاف شود و به حق اعتراف کند.
هوش مصنوعی: صفحهای که دیگر عاشقانِ بیابانگرد در آن تمرین جنون میکنند، در برابر دفتر مجنون من تنها برگهای باطل و دورریختنی است. یعنی جنون او بسیار برتر از جنون آنان است.
هوش مصنوعی: مجنون من از شدت بیخودی حتی فرصت خاراندن سرش را ندارد. پرندهای که در سرش آشیانه دارد گاهی با پایش سر او را میخاراند.
هوش مصنوعی: اگر درد و داغ عشق را از سینه بیرون بریزم، جهان از سیاهیِ لشکر مجنون من تیره میشود. داغهای سیاه عشق به لشکری بیشمار تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: در سرزمین مجنون من، از هیبت عشق، شیر ناخن خود را میاندازد و عقاب بالهایش را میریزد. یعنی درندگان در برابر شکوه عشق رام و ناتوان میشوند.
هوش مصنوعی: اگر محمل لیلی هم بر بالای سر مجنون من بیاید، از غرور عشق ممکن نیست سرم را بلند کنم.
هوش مصنوعی: همانطور که فلاخن از سنگینیِ سنگ تندتر میچرخد، سنگی که کودکان به مجنون من میزنند هم برایش بال و پر میشود و او را سبکبالتر میکند.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: سر مجنون من از آتش سودای عشق چنان میسوزد که در چشم شبروان مانند آتشی روشن جلوه میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.