باده گلگون نمی آید به کار عاشقان
از لب میگون خود بشکن خمار عاشقان
شعله نتواند لباس رنگ را تغییر داد
چون برد زردی برون می از عذار عاشقان؟
خانه تن را به خاک تیره یکسان کرده اند
دست خالی می رود سیل از دیار عاشقان
مردم کوته نظر در انتظار محشرند
نقد خود را نسیه کردن نیست کار عاشقان
کوه طورست آن که می آید ز هر پرتو به رقص
نیست سنگ کم به میزان وقار عاشقان
صبح محشر را نمکدان در گریبان بشکند
شورش مغز پریشان روزگار عاشقان
در دل هر نقطه داغی سواد اعظمی است
تند مگذر این چنین از لاله زار عاشقان
ساده از کوه گرانجانی بود صحرای عشق
نقد جان در آستین دارد شرار عاشقان
هر که خود را باخت اینجا می زند نقش مراد
پاکبازست از پشیمانی قمار عاشقان
در سراپای وجودم ذره ای بی عشق نیست
محمل لیلی است هر کف از غبار عاشقان
آفتاب از دیده شبنم نمی پوشد عذار
رخ مپوش از دیده شب زنده دار عاشقان
نیش الماس حوادث با کمال سرکشی
خواب مخمل می شود در رهگذار عاشقان
خار صحرای ادب را دست دامنگیر نیست
زینهار ای گل مکش دامن ز خار عاشقان
دامن برق تجلی خار نتواند گرفت
دست کوته کن ز نبض بی قرار عاشقان
خاک بیدردان به شمع دیگران دارد نظر
آتش از خود می دهد بیرون مزار عاشقان
هر که می داند شمار داغهای خویش را
نیست روز حشر صائب در شمار عاشقان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف حال و مقام عاشقان است. صائب با تصویرهای پیاپی نشان میدهد که عاشقان از شراب و پاداش آخرت بینیازند، از کوه طور شکیباترند، با باختنِ خود به مراد میرسند و حوادث در برابرشان نرم میشود. در میان این وصفها از معشوق میخواهد چهره نپوشاند و از آنان دامن نکشد. غزل با این نکته پایان مییابد که عاشق راستین داغهایش را نمیشمارد.
هوش مصنوعی: شراب سرخرنگ دردی از عاشقان دوا نمیکند؛ ای معشوق، با لب شرابگونِ خود خماری عاشقان را بشکن.
هوش مصنوعی: همانگونه که شعله نمیتواند رنگ لباس را دگرگون کند، شراب نیز نمیتواند زردی چهرهٔ عاشقان را از میان ببرد و آن را سرخ کند.
هوش مصنوعی: عاشقان خانهٔ تن خود را با خاک یکسان کردهاند، از این رو سیل از سرزمین آنان دستخالی بازمیگردد، چون چیزی برای ویران کردن نمانده است.
هوش مصنوعی: مردم کوتهبین چشم به پاداش روز قیامت دارند، اما عاشقان نقدِ اکنون را به وعدهٔ نسیه نمیفروشند و دیدار و بهره را همینجا میجویند.
هوش مصنوعی: کوه طور که از یک پرتو تجلی به رقص آمد و از جا رفت، در ترازوی وقار و تحمل عاشقان سنگی کموزن است؛ یعنی شکیبایی عاشقان از کوه طور بیشتر است.
هوش مصنوعی: آشوب و شوریدگی مغزِ پریشانحالِ عاشقان چنان است که شور صبح قیامت را هم بیمزه میکند، گویی نمکدان را در گریبان آن میشکند.
هوش مصنوعی: در دل هر نقطهٔ داغ عاشقان شهری بزرگ و آباد نهفته است؛ پس از لالهزار داغهای عاشقان شتابان مگذر و در آن تأمل کن.
هوش مصنوعی: صحرای عشق از کوهِ سنگینی و بیروحی خالی است؛ حتی شرارِ عاشقان جان را چون نقدی در آستین آماده دارد و آن را بیدرنگ نثار میکند.
هوش مصنوعی: در اینجا هر کس خود را ببازد به مراد میرسد؛ قمار عاشقان از پشیمانی پاک است، زیرا باختن همهچیز در آن عینِ بُرد است.
هوش مصنوعی: در سراسر وجود من ذرهای بیعشق نیست؛ هر مشت از غبار عاشقان محمل لیلی است و عشق را با خود دارد.
هوش مصنوعی: خورشید رخسار خود را از چشم شبنم پنهان نمیکند؛ تو نیز ای معشوق، چهرهات را از چشم شببیدار عاشقان مپوشان.
هوش مصنوعی: نیش تیز حوادث با همهٔ سرکشیاش، در راه عاشقان مانند پُرز نرم مخمل آرام و بیآزار میشود.
هوش مصنوعی: خارِ صحرای ادب دامن کسی را نمیگیرد؛ پس ای گل، زنهار دامن خود را از خار عاشقان دور مکش، زیرا آنان از سر ادب مزاحمت نمیکنند.
هوش مصنوعی: خار نمیتواند دامن برق تجلی را بگیرد؛ پس دست از نبض بیقرار عاشقان بکش، که حال آنان را نمیتوان با نبضگرفتن دریافت یا مهار کرد.
هوش مصنوعی: خاک بیدردان برای روشنایی چشم به شمعی دارد که دیگران بیاورند، اما مزار عاشقان خود از درون آتش و روشنی بیرون میدهد.
هوش مصنوعی: صائب میگوید هر کس شمار داغهای خود را بداند و آنها را بشمارد، روز قیامت در شمار عاشقان نیست، چون عاشق داغهایش بیشمار است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.