یک عمر ز هر خار و خسی ناز کشیدیم
تا بوی گلی از چمن راز کشیدیم
چون برگ گل افزود به رسوایی نکهت
هر پرده که بر چهره این راز کشیدیم
بیطاقتی از خرمن ما دود بر آورد
تا رخت به انجام ز آغاز کشیدیم
آسودگی کنج قفس کرد تلافی
یک چند اگر زحمت پرواز کشیدیم
نشناخت کس از جوهریان جوهر ما را
صائب گهر خود به صدف باز کشیدیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از رنج طولانی خود برای رسیدن به بویی از راز عشق و معرفت میگوید و اینکه پنهانکاری، این راز را آشکارتر کرده است. بیقراری حاصل عمرش را سوزانده و او آسایش کنج قفس را بر رنج پرواز ترجیح داده است. در پایان، چون کسی قدر گوهر وجودش را نشناخته، به درون خود و گوشهنشینی بازمیگردد.
هوش مصنوعی: یک عمر ناز و آزار هر خار و خس بیارزشی را تحمل کردیم تا سرانجام بوی گلی از باغ اسرار به مشام ما رسید. یعنی رسیدن به اندکی از معرفت و راز، رنج فراوان میطلبد.
هوش مصنوعی: هر پردهای که برای پنهان کردن این راز بر رویش کشیدیم، مانند برگ گل که بوی گل را بیشتر پخش میکند، رسوایی و آشکار شدنش را بیشتر کرد. یعنی پوشاندن راز عشق آن را آشکارتر میکند.
هوش مصنوعی: در فاصلهٔ آغاز تا پایان راه، ناشکیبایی خرمن هستی ما را سوزاند و دودش را به هوا برد. یعنی بیقراری حاصل عمر ما را بر باد داد.
هوش مصنوعی: اگر مدتی رنج پرواز و آزادی را تحمل کردیم، آسایش گوشهٔ قفس آن رنج را جبران کرد. یعنی گوشهنشینی و محدودیت، آرامشی دارد که سختیهای آزادی را تلافی میکند.
هوش مصنوعی: صائب، هیچیک از گوهرشناسان ارزش و اصالت ما را نشناخت، پس گوهر وجود خود را دوباره به درون صدف بردیم. یعنی چون قدر ما را ندانستند، به خلوت و درون خود بازگشتیم و خود را پنهان کردیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.