ز میوه گرچه درین بوستان سبکباریم
همان چو سرو به آزادگی گرفتاریم
زمین مرده شد از نوبهار زنده و ما
به خواب بیخبری همچو نقش دیواریم
هزار پرده دل ما ز شب سیاهترست
به چشم ظاهر اگر چون ستاره بیداریم
مکن چو ذره ز وجد و سماع ما را منع
که ما به بال و پر آفتاب سیاریم
به چشم اگرچه به نقش و نگار مشغولیم
دلی ز خانه آیینه پاکتر داریم
جهان ز قیمت ما مفلس است و بی بصران
گمان برند که ما مفلس خریداریم
اگرچه طوطی ما سبز کرده سخن است
گران به خاطر آیینه همچو زنگاریم
چو ابر بر رخ ما تیغ می کشند از برق
به جرم این که درین بوستان گهرباریم
ز آب گوهر ما تر شود گلوی جهان
لبی اگرچه ز شمشیر خشک تر داریم
همان ز سنگدلی در شکست ما کوشند
چو آب آینه هر چند صاف و همواریم
اگرچه شهپر پرواز ماست لاله و گل
همان چو قطره شبنم به بوستان باریم
به قاف عزلت ازان رفته ایم چون عنقا
که ما شکار پریزاد در نظر داریم
چه نعمتی است که زاغ و زغن نمی دانند
که ما به کنج قفس در میان گلزاریم
کمند همت ما چین به خود نمی گیرد
به هر شکار محال است سر فرود آریم
توقع کرم از سفله داشتن کفرست
سپهر هر چه به ما می کند سزاواریم
ازان ترانه ما هوش می برد صائب
که پیرو سخن مولوی و عطاریم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از تضاد ظاهر و باطن خود و جفای جهان بر اهل سخن میگوید: در ظاهر بیدار و سرگرم نقشها، اما در باطن یا غافل یا پاکدل است. ارزش او بیش از توان جهان است و با همهٔ صافی و گوهرباری، آماج آزار سنگدلان است. سپس از گوشهنشینی عنقاوار، بلندهمتی و نپذیرفتن منت فرومایگان سخن میگوید و در پایان، تأثیر سخن خود را به پیروی از مولوی و عطار نسبت میدهد.
هوش مصنوعی: هرچند در این باغ جهان مانند سرو بار میوه بر دوش نداریم و سبکباریم، باز هم مثل سرو در بند همین آزادگی خود گرفتاریم.
هوش مصنوعی: زمینِ مرده با بهار دوباره زنده شد، اما ما همچون نقشی بر دیوار در خواب غفلت ماندهایم و از این زندگی تازه بیخبریم.
هوش مصنوعی: اگرچه در ظاهر مانند ستاره چشمانمان بیدار است، دلمان صد برابر از شب تاریکتر است.
هوش مصنوعی: ما را مانند ذره از شور و سماع بازمدار، زیرا ما چون ذره با بال و پر خورشید در حرکتیم و جنبش ما از اوست.
هوش مصنوعی: هرچند چشم ما به نقش و نگارهای ظاهر سرگرم است، دلی پاکتر از آینه داریم.
هوش مصنوعی: جهان توان پرداخت بهای ما را ندارد و از ارزش ما تهیدست است، ولی کوتهبینان گمان میکنند ما خریدارانی بیپولیم.
هوش مصنوعی: هرچند طوطی سخن ما سرسبز و شیرینزبان است، مانند زنگار بر دل آینه، یعنی بر دل اهل ظاهر، سنگین و ناخوشایندیم.
هوش مصنوعی: به گناه اینکه مانند ابر در این باغ گوهر میباریم، همچون ابر که برق بر آن میجهد، بر ما شمشیر میکشند.
هوش مصنوعی: گلوی جهان از آبِ گوهر سخن ما تر میشود، هرچند خودمان لبی خشکتر از شمشیر داریم.
هوش مصنوعی: با آنکه مانند آب و آینه صاف و هموار و بیآزاریم، باز مردم از سنگدلی در شکستن ما میکوشند.
هوش مصنوعی: هرچند گل و لاله بال پرواز ماست، باز مانند قطرهٔ شبنم بر باغ سنگینی و باریم.
هوش مصنوعی: اگر مانند سیمرغ به کوه قاف گوشهنشینی رفتهایم، از آن روست که در پی شکار پریزاد، یعنی معشوق یا حقیقت پنهان، هستیم.
هوش مصنوعی: این چه نعمتی است که زاغ و زغن از آن بیخبرند: ما در گوشهٔ قفس هم خود را در میان گلزار میبینیم.
هوش مصنوعی: کمند همت ما هرگز جمع نمیشود و پایین نمیآید؛ ممکن نیست برای هر شکاری سر فرود آوریم.
هوش مصنوعی: چشم بخشش داشتن از فرومایه کفر است؛ پس هرچه آسمان با ما میکند سزای ماست، چون از او امید داشتیم.
هوش مصنوعی: صائب، سخن ما از آن رو هوش از سر میبرد که پیرو سخن مولوی و عطاریم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به راه دین نبی رفت ازان نمییاریم
که راه با خطر و ما ضعیف و بییاریم
چون روز دزد ره ما گرفت اگر به سفر
بجز به شب نرویم، ای پسر، سزاواریم
ازین به ستان ستاره به روز پنهانیم
[...]
سخن پدیدکند کز من و تومردم کیست
که بی سخن تو ومن هردونقش دیواریم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.